سالمندان بار اضافی زندگی ما نیستند/هر زمان که به کهریزک سرکشی میکنم، حالم بهتر می شود

پارسینه گزارش می دهد، حمید رضا اسکندری- چند روز پیش، روز سالمند بود مناسبتی که بهانه‌ای شد تا دوباره درباره آدم‌هایی حرف بزنیم که سال‌های زیادی از زندگی‌شان را برای خانواده، فرزندان و جامعه گذاشته‌اند.

اما واقعیت این است که سالمندان به یک روز در تقویم احتیاج ندارند آنها به توجه و احترام در تمام روزهای سال نیاز دارند.

در جامعه ما گاهی وقتی کسی پا به سن می‌گذارد، آرام‌آرام از متن زندگی کنار گذاشته می‌شود. کمتر از او نظر می‌خواهیم، کمتر پای حرف‌هایش می‌نشینیم و گاهی حتی حوصله شنیدن خاطرات تکراری‌اش را نداریم. انگار با بالا رفتن سن، ارزش آدم‌ها هم کمتر می‌شود در حالی که تجربه، خاطره و سال‌هایی که پشت سر گذاشته‌اند، چیزی نیست که بتوان به سادگی جایگزینش کرد.

بعضی سالمندان هم به دلایل مختلف راهی خانه‌های سالمندان می‌شوند. شاید در بسیاری از موارد این تصمیم به دلیل شرایط زندگی، بیماری یا ناتوانی خانواده اجتناب‌ناپذیر باشد و نباید کسی را صرفاً به خاطر این انتخاب قضاوت کرد. اما چیزی که نباید هیچ‌وقت از یاد ببریم، این است که نباید با سپردن یک سالمند به خانه سالمندان نباید آنها را فراموش کرد.

من خودم هر وقت حالم خوب نباشد و حتی در مناسبت‌های مختلف، به کهریزک هم به بخش سالمندان و هم به بخش معلولین سرکشی می کنم. شاید خیلی‌ها تصور کنند رفتن به چنین جایی باید حال آدم را بدتر کند، اما برای من بارها اتفاقی کاملاً متفاوت افتاده است.

وقتی کنار آنها می‌نشینم، با آنها صحبت می‌کنم و لبخندشان را می‌بینم، حال خودم بهتر می‌شود. گاهی حتی احساس می‌کنم من برای کمک کردن به آنها رفته‌ام، اما در نهایت این خودم هستم که چیزهای زیادی از آنها می‌گیرم ، آرامش، محبت و یادآوری این حقیقت ساده که زندگی، با تمام سختی‌هایش، هنوز ارزشمند است.

شاید ما سالمندان را فقط به چشم کسانی می‌بینیم که نیاز به کمک دارند، اما آنها چیزهای زیادی برای بخشیدن به ما دارند تجربه، محبت، خاطره و قصه‌هایی از روزهایی که ما شاید هیچ تصویری از آنها نداریم.

یک سالمند ممکن است امروز برای راه رفتن به کمک احتیاج داشته باشد، اما همین دست‌هایی که امروز می‌لرزد، شاید سال‌ها کودکی ما را در آغوش گرفته باشد. همین چشمانی که امروز کم‌سو شده، شاید سال‌ها با نگرانی مراقب بزرگ شدن ما بوده است.

پس بیایید سالمندان را فقط در روز سالمند به یاد نیاوریم.

گاهی یک تلفن کوتاه کافی است.

گاهی یک دیدار ساده.

گاهی نشستن کنارشان و گوش دادن به حرف‌هایی که شاید برای ما تکراری باشد، اما برای آنها هنوز پر از خاطره است.

اگر امروز با سالمندان با احترام رفتار کنیم، در واقع داریم فرهنگی می‌سازیم که فردای روزگار، خودمان همان رفتار را از دیگران انتظار داریم.

سالمندان بار اضافی زندگی نیستند بخشی از زندگی، تاریخ و هویت ما هستند. تا وقتی کنارمان هستند، قدرشان را بدانیم و اگر به هر دلیلی از ما دورند، فراموششان نکنیم.