علیرضا خامسیان: نهادهای موازی بلای جان توسعه کشور هستند+ فیلم / پستهای کلیدی کشور جای آزمون و خطای مدیریتی نیست
علیرضا خامسیان، فعال رسانهای و تحلیلگر مسائل سیاسی، در گفتوگوی تفصیلی با پارسینه به تشریح چالشهای رسانهای و مدیریتی کشور، عملکرد دولت چهاردهم در مواجهه با بحرانها و نقش محمدرضا عارف در ساختار اجرایی دولت پرداخت.
به گزارش پارسینه، آقای دکتر علیرضا خامسیان، فعال رسانهای و تحلیلگر مسائل سیاسی مهمان امروز پارسینه هستند.
مجید بهره مند: در رسانه ها این روزها مردم نمیدانند چه کسی راست میگوید، چه کسی دروغ ؛از این بابت که افکار عمومی شاید یک جاهایی دارد مهندسی خبر میشود، یعنی یک گروه سیاسی، یک گروه حزبی، افکار عمومی را به نوعی بازی میدهند. این فرآیند را شما چطور ارزیابی میکنید؟
علیرضا خامسیان : ببینید، سؤال شما نشأت گرفته از این است که آیا کارکرد رسانههای حاکمیت به درستی انجام میشود یا نه؟ و آیا رسانه باید افکار عمومی را مهندسی بکند یا مهندسی افکار عمومی را انجام بدهد یا نه؟ ببینید، واقعیتش این است که در کلان موضوع ما، کمیت رسانه حاکمیت میلنگد. یعنی ما چالش عظیم را در حوزه ارتباطگیری با مردم داریم. علتش این است که الان در عصری که با هم زیست میکنیم، انبوهی از دادهها روزانه تولید میشود. در این انبوه دادهها، آن چیزی که بعضاً مغفول واقع میشود، آن روایت درست و صحیح است. یعنی شاید به تعبیری (این تعبیر خانم مهاجرانی هم هست) صدا به صدا نمیرسد. یک بخشش بازمیگردد به اینکه مسئولین ما بعضاً هراس دارند از رسانهها. شما نگاه کنید، آقای ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، دائماً خبرنگارها دوروبرش هستند. یا به تعبیری، دائماً با اصحاب رسانه در تماس است. دائماً افکار عمومی را با توییت خودش یا با مصاحبه با رسانهها درگیر میکند. آیا مسئولین کشور ما هم، همین ارتباطی که رئیسجمهور یک کشور دارد، با رسانهها در ارتباط هستند؟ من نمیخواهم مقایسه بکنم. ببینید، اولاً اصحاب رسانههای ما هم باید آن حرفهایگری را داشته باشند. در مقطع فعلی، در دهه فعلی، در مقایسه با گذشته، تا حدودی فاصله گرفتهایم از آنچه که باید به عنوان حرفهایگری در عرصه رسانه داشته باشیم.
یک زمانی هست که رسانهها بدیل تشکیلات میشوند. در صورتی که به هر حال رسانه برای خودش مستقل نامگذاری شده است. چون ما احزاب قوی و ساختارمندی نداریم و احزاب ما هم بعضاً رسانه ندارند، یک رسانه دیگر بدیل آن احزاب و تشکیلات میشود. از طرفی مسئولین ما هم آن ارتباطگیری با رسانهها را خیلی بلد نیستند.
مجید بهره مند: خانم مهاجرانی، سخنگوی دولت. هر وقت که ایشان میآید صحبت میکند و وظیفه سخنگوییاش را انجام میدهد، بعدش ببینید مردم چه موضعی میگیرند.
علیرضا خامسیان: ببینید، آن بستگی به صحبت خانم مهاجرانی ندارد. بستگی به فرهنگ ما دارد و اینکه یک بیاعتمادی در یک دهه اخیر حداقل بین مردم و مسئولین به واسطه عملکرد بخشهایی از حاکمیت به وجود آمد. خب، خانم سخنگو بالذات و خودش به عنوان شخصیت حقوقی نمیتواند در عرض کمتر از دو سال این بیاعتمادی را کاهش بدهد. دولت در کلان موضوع و حاکمیت در کلان بحثمان باید این بیاعتمادی را کاهش دهد.
بعد از جنگ دوازده روزه، تماماً اعم از مسئولین ارشد قضایی، دولتی گفتند که باید در شیوه حکمرانی و اداره جامعه بازنگری شود. چند درصد محقق شد؟ من به قاطعیت میگویم صفر درصد. چرا؟ علت دارد. دولت چرا نتوانست سهم خود را در شیوه اداره حکمرانی جامعه با آن چیزی که مطلوب خودش بود، را نتوانست محقق کند؟ زیرا درگیر مسائل روزمره مردم شده است، درگیر معیشت مردم شده است. الان جنگی اتفاق افتاده، یک جنگ دوازده روزه. چند ماه بعد از آن، یک جنگ چهل روزه. خب، در این فاصله اگر هم میخواست آن شیوه اداره جامعه توسط سهم دولت هم انجام شود، به دلیل گرفتاریهایی که برای مسائل روزمره و درگیر شدن با مسائل روزمره مردم دارد، نتوانست انجام دهد.
من حداقل یادم میآید در دو جلسه ستاد تنظیم بازار، یکی از دستور جلساتش بحث قیمت لوبیا چیتی بود. چرا؟ چون قیمت حبوبات افزایش پیدا کرده بود و باید دولت در بازار مداخله میکرد. بسیاری از اقتصاددانان هستند که میآیند صحبت میکنند که دولت نباید مداخله کند. همه اینها را نیز دولتمردان میدانند و همه اینها را دولت میداند که با علم اقتصاد شاید خیلی مداخله در بازار جور درنیاید. ولی در شرایط جنگی باید مداخله کند. وقتی که دولت در دو جلسه ستاد تنظیم بازارش، یکی از دستور جلساتش بحث لوبیا چیتی باشد، پس نمیتواند به امورات دیگری که در ارتباط با تغییر در شیوه اداره حکمرانی جامعه است، به سهم خود انجام وظیفه کند. ارگانهای دیگر و نهادهای دیگر و قوای دیگر نیز مسئول بودند. قوه قضائیه، مجلس؛ آنها هم نتوانستند. بعد جنگ دیگری شکل گرفت. من میخواهم بگویم در این روایتسازی، کارهایی که انجام شده است، دولت کار بزرگی را در دو جنگ انجام داد.
مجید بهره مند: نان که ارجح است.
علیرضا خامسیان: نان و حبوبات و مسائل دیگر؛ همه مسائل غذایی مردم. من فقط یک نمونه را خواستم به شما بگویم. ببینید، کاری که دولت کرد این است که در دو جنگ هیچ کمبودی از کالاهای اساسی حس نشد.
مجید بهره مند: بله،
علیرضا خامسیان: ببینید، بحث گرانی جدا است. در برخی از کشورهای پیشرفته و توسعهیافته دیدیم که با یک بحرانی، خیلی از مسائل و مشکلات از نظر کمبود کالاها احساس میشد ولی در کشور ما دو جنگ اتفاق افتاد، هیچ کمبودی نبود. این نشانه دوراندیشی دولت است
مجید بهره مند: خب چرا یکی نمیآید بگوید چاره کار کجاست؟ علاج در کجاست؟ مردم، ما با شما این صحبت را داشته باشیم اما شب می خوابند، صبح بلند میشوند یک بخشنامه، یک تبصره، یک آییننامه، یک پروتکلی مثلاً ناگهان پدید میآید و مردم در مواجهه با آن، سه هیچ بازنده هستند.
علیرضا خامسیان: نظر شخصی من این است که باید آنچه که در جنگ، به ویژه جنگ چهل روزه اتفاق افتاد، به مردم گفته میشد. تصور من این است که برای اینکه ته دل مردم را خالی نکنند، بسیاری از مسائل را نگفتند که اگر میگفتند، همراهیهای مردم به نظر من بیشتر میشد. ادّله برخی از دوستان و عزیزان و مسئولان این بود که ما نباید دل مردم را خالی کنیم. این زاویه شاید درست هم باشد، ولی باید روایت درست را به مردم گفت. ببینید اخیراً معاون اول رئیس جمهور گفت در بحث گاز، مشکل داریم. این آثار و تبعات جنگ است و بخشی از تولید گاز ما از مدار خارج شد که البته به همت مسئولان و مهندسان ما، بخشی از آن بازگشت، ولی ما هنوز مشکل داریم. باید مسائل دیگر هم گفته شود. نباید تمام مسائلی که باید به مردم گفته شود، بر دوش شخص رئیس جمهور و معاون اول باشد. ما بعضی از کمکاریهایی که در حوزه اطلاعرسانی میبینیم، نشانه این است که شاید یک موضوع را هراس دارند که به مردم بگویند. در کشورهای دیگر اینطور نیست. ببینید، اکنون روابط عمومی یک نهاد، وزارتخانه یا سازمانی، اگر بخواهد اجتهاد شخصی کند و یک خبر را که فکر میکند خوب است و واقعاً هم خوب است، منتشر کند، باید با چند جا بررسی کند. سپس باید با آن مقام بالادست خود یا آن وزیر یا مسائل دیگر، بررسی شود؛ هنگامی که بررسی شود، این خبر دیگر اصلاً اثر خودش را ندارد. اگر ما به متولیان امر که همان روابط عمومیها باشند، بها بدهیم و افراد البته صاحب صلاحیت نیز آنجا به کار گرفته شوند و به ایشان میدان داده شود که دیگر نیاز نباشد هر موضوع را بررسی کنند، آن زمان فکر میکنم که این ارتباط با رسانهها و اینکه مردم در جریان امور قرار بگیرند، حائز اهمیت است. ما اکنون روایت رسمی مان صدا و سیما شده است، ولی میبینید من به شما در آغاز صحبت گفتم خبرنگاران دائماً در اطراف رئیس جمهور آمریکا هستند.
مجید بهره مند: در تأیید فرمایش حضرت عالی، این نکته را بگویم که خیلی من را به هم ریخت. مثلاً همین رئیس جمهور آمریکا، ترامپ که نمیتوان نام آقا را برای ایشان به کار برد، آمد توییتی کرد و همه ترسیدند که مثلاً میخواهم زیرساختها را نابود کنم. زیرساخت ایران را میخواهم نابود کنم. یک سهشنبهای بود، ساعت هشت شب. من دیدم که جلوی تمام مغازههای پلاسکو فروشی و پلاستیک فروشی، انبوهی از دبههای آب بود و مردم میخریدند با هر رقمی که بود. ببینید ما چقدر فقر فرهنگی و رسانهای داریم. این ترس این قدر از آن توییت به مردم ما القاء شد که حتماً دبه آب بخرند. من یک گردش میدانی داشتم در سطح شهر، شاید دبهای که مثلاً دویست هزار تومان بود، با افزایش قیمت چندین برابر، تا دو میلیون و پانصد هزار تومان، سه میلیون تومان هم فرد حاضر بود، آن را خریداری کند.
علیرضا خامسیان: ببینید، بله، در واکنش به همین مصداقی که شما گفتید، اگر بخواهد نظام رسانهای حاکمیت یک واکنش نشان دهد، باید چند جا نظر دهند. شعام باید در این موارد نظر دهد، شورای اطلاعرسانی دولت و ... و .... تا نظر دهند، زمانی طی میشود. اثرگذاری آن از بین میرود که مردم این کاری که شما گفتید و این هراسی که دارند، هراسشان کمتر شود و از بین برود. یکی از معضلات ما که این باید حل شود و امیدوارم در دوران فعلی این موضوع به عنوان یکی از چالشها مورد دستور حاکمیت قرار بگیرد؛ تعدد نهادهای تصمیمگیر است و بعضاً موازیکاری. ببینید، در عرصه فرهنگ چقدر نهادهای متولی وجود دارد؟ خروجی فرهنگ ما، فعالیتهای فرهنگی ما پس از چهل و اندی سال از انقلاب که میگذرد، چه بوده است واقعیتش؟ در حوزه رسانه هم همینطور، در حوزه مسائل مختلف هم همین طور است. این تعدد نهادهای تصمیمگیر، مانع توسعه است برای کشور. ما باید این تعدد شوراها را کاهش دهیم. انبوهی از شوراها داریم. خاصیت آنها چیست؟ چه کاری انجام میدهند؟ بودجه هم دارند. دور باطل. آن تصمیمگیری میکند، در آنجا هم تصمیمگیری میشود؛ پس کجا به نتیجه میرسد؟ در همین حوزه اینترنت هم ما نهادهای موازی داریم. همواره باید تصمیمگیری در آنجا انجام شود و در جای دیگر هم وجود دارد. دولت به تنهایی نمیتواند در مورد مسائل، حالا فیلترینگ و امثال آن، اقدام کند. و من میخواهم به شما بگویم که این نهادهای موازی که بلای جان توسعه در این کشور هستند، اگر حل نشود، به هر حال همین دور باطل هست. همین مسائل هست، همین اتفاقات هست. و باید در این زمینه چارهاندیشی کرد.
مجید بهره مند: آقای دکتر خامسیان شما سالها در کنار آقای دکتر عارف که در حال حاضر معاون اول رئیس جمهور هستند حضور داشتید. الان هم در لابلای صحبت تان یکجور حمایت خوبی از دولت داشتید، عملکرد دولت را که خب طبیعتاً نمیتوانیم کتمان کنیم. باید آدم انصاف را هم در دستور کار قرار بدهد. آقای عارف بهشدت پای کار هستند، درست است؟
علیرضا خامسیان: ببینید، یک استوانه مهمی یا یکی از استوانههای مهم دولت، شخص آقای دکتر عارف است. یکی از محورهای اصلی و آقای دکتر پزشکیان مطمئناً با توجه به شناختی که از آقای دکتر عارف داشتند و همینطور حاکمیت، به این نتیجه رسیدند که ایشان معاون اول بشود و قوام دولت حضور آقای دکتر عارف در دولت هست. بهویژه اینکه این دولت اولین روزهایش را با بحران شروع کرد. ترور آقای اسماعیل هنیه، بعد جنگ دوازدهروزه، بعد جنگ چهلروزه و برخی از بحرانها و چالشهای داخل کشور. همین بحث کالایی که عرض کردم خدمت تان، من شاهد بودم ایشان بهشدت پیگیر بودند در جلسات ستاد تنظیم بازار. به مسئولین در خصوص بعضی از کالاها بههرحال هشدارهای لازم را میدادند که انبارها باید پر باشد. چون پیشبینی میکردند که بعد از جنگ دوازدهروزه اتفاق دیگری رخ بدهد. و این از تجربه بالای ایشان است. چرا که بههرحال ایشان مدارج مدیریتی را از پایین شروع کرده است. اولین حکم ایشان، خدا رحمت کند شهید قندی را، ایشان را مسئول ۱۱۸ کردند. بعد سمتها و مدارج کمکم بالاتر آمدند، معاونت وزارت علوم شدند، رئیس دانشگاه تهران بهعنوان دانشگاه مادر، شدند و در زمان ریاست ایشان در دانشگاه تهران که اوج تنشها بود در دهه هفتاد، ایشان بههرحال توانست مدیریت کند و بحرانها را کاهش بدهد و خیلی هم به همین دانشگاه تهران علاقه مند هستند. یک زمانی میگفتند که اگر به من پیشنهاد ریاست دانشگاه تهران را بدهند، مجدداً قبول میکنم. این بهخاطر خاستگاه علمی و آکادمیک ایشان است. مدارج دیگری که در سازمان برنامه و بودجه و معاون اولی در دولت اصلاحات داشتند و از ایشان بههرحال یک فردی با تجربه ساخت.
مجید بهره مند: چهارده پانزده سالی است که شما حداقل با ایشان همراه هستید. خاطره جالبی دارید از ایشان برای ما بازگو کنید
علیرضا خامسیان: قاعدتاً بخشی از خاطره در کتابی که در حال نگارش هست، از سوی خودم منتشر میشود. ببینید، توجه و عنایت ایشان به جایگاه علم در کشور، توجه بسیار منحصر به فردی است. من یادم میآید در همین دوران معاون اولی، سفری داشتیم به خراسان رضوی. جزو اولین سفرهای استانی آقای دکتر عارف بود. در این سفر بیشتر بحث کارگروه زیارت بود که برگزار شود؛ به همین دلیل برخی از برنامهها پیشبینی نشده بود. خب وقتی که اساتید دانشگاه خراسان رضوی متوجه شدند که آقای دکتر عارف آمد، خب درخواست کردند که به محل اقامت دکتر عارف بیایند. گفت: نه، ما باید برسیم خدمت استادهای دانشگاه. نه استادهای دانشگاه بیایند پیش من. با اینکه در برنامه پیشبینی نشده بود به متولیان دفتر گفتند که این برنامهریزی بشود. حتی بهصورت مثلاً زمان اندکی که دغدغهها را بشنویم. نکته مهم این بود که ما باید برویم به دانشگاه. یعنی حرمت علم و حرمت دانشگاه را میرساند. و این نکته، نکته حائز اهمیتی است.
مجید بهره مند: ایشان خیلی ساعت هم دوست دارند فکر میکنم، نه؟
علیرضا خامسیان: این ساعتی که میگویید دوست دارند به خاطر این است که ایشان بسیار منظم هستند. یعنی برخی از مسئولین ما این را خیلی پرستیژ میدانند که دیر بروند داخل جلسه، بگویند آدم مهمی است. ایشان همان ساعتی که قول دادهاند، همان ساعت در جلسه حاضر میشوند و اگر دیدید که در برخی از تصاویر ایشان در حال نگاه کردن به ساعت هستند، میخواست سر ساعت سخنرانی خود را تمام کند. و خیلی هم مقید هستند که برنامههای شان تلاقی به اذان نباشد. برای همین در برخی از تصاویری که از ایشان منتشر میشود دائماً ساعت را نگاه میکنند چون مقید هستند.
عکاسان یکی از رسانهها برای من تعریف میکردند که در دولت اصلاحات ما زمانبندی اتمام جلسه دولت را بر اساس حضور آقای دکتر عارف در نظر میگرفتیم. یعنی مقید بودن به زمان و نظم. امیدوارم که به هر حال این فرهنگ برای تمامی مدیران ایران ما جاری و ساری باشد.
مجید بهره مند: این نکته جالبی هست که شما اشاره کردید که برخی دیر میآیند در مجالس و میگویند کلاس دارد دیر برسی.
علیرضا خامسیان: بله، ولی به ایشان بارها گفتیم که مثلاً هنوز جمعیت نیامده است، گفتند نه، من زمانی که گفتم باید همان زمان حاضر باشم آنجا و این فرهنگ به هر حال باید جاری و ساری شود.
مجید بهره مند: آقای خامسیان، الان ما دولت وفاق را داریم و میبینیم که بر مسند کار قرار دارند و فعالیت میکنند. دولت آقای پزشکیان. آیا وفاقی هست واقعاً؟
علیرضا خامسیان: واقعیت این است که اولاً وفاق باید با مردم باشد، نه با اشخاص و افراد و شخصیتها. دوماً اینکه آنچه که آقای پزشکیان گفته، باور قلبیاش است. او اهل دعوا نیست. نمیخواهد دعوا کند. اینکه بخواهد مثل برخی از دولتهای گذشته، دنبال درگیری با ارکان حاکمیت باشد، نیست. ایشان با همین وفاق توانسته است خیلی از چالشها را حل کند؛ موضوعات اجتماعی، مسائل مختلف.
هنر آقای پزشکیان بود که به هر حال این با موضوع وفاق توانسته است کار را پیش ببرد. ولی آیا وفاق به معنای شرکت سهامی است که ما به افراد بگوییم که این دولت مثلاً بخشی از آن متعلق به این جریان است و بخشی دیگر متعلق به آن؟ نه، نظر شخصی من این است که نباید باشد. و اگر وزیری، مسئولی ضعیف عمل کرد، نباید به بهانه وفاق و اینکه به هر حال ما یک دست برادری دادیم به آن فرد، آن فرد تغییر پیدا نکند؛ چون در نهایت دولت است که آسیب میبیند. و فکر میکنم که تا حدودی وفاق کارکرد خودش را داشته است. و شما ببینید که رقیب ایشان، آقای دکتر زاکانی، در همین دولت، همکاریهایی با دولت داشته است. این هنر خود آقای پزشکیان است. افراد را توانسته است، همراه کند. ما در دولتهای مختلف دیدهایم که هر جا تریبونی، جنگ و دعوایی بوده است ولی به هر حال رسانههای حاکمیت هم باید، مخصوصاً صداوسیما، این را بپذیرد که بعضاً نمیپذیرند. و بعضاً شمشیر را از رو علیه دولت بستهاند. خب، این هنر نیست که. وقتی که میبینیم شرایط کشور، شرایط حساسی است، اینکه بیاییم بعضاً در برنامههایی دولت را زیر سؤال ببریم و نقد جدی که یکی از وظایف رسانهها است و باید هم انجام شود؛ ولی وقتی بعضی از مسائل به لودگی تبدیل میشود، به نظرم خیلی مناسب نیست و دولت هم نشان داد که مسئولیتپذیر است. این مسئولیتپذیری را در قبال افکار عمومی دارد و میبینیم که به مسائلی که اتفاق میافتد، دولت ورود میکند.
مجید بهره مند: من در پی فرمایش شما میخواهم نکتهای را انتقاد کنم. ببینید، الان در برخی جاها، همان بحث اطلاعرسانی، روابط عمومی در بطن دولت، میبینیم چیزی که سیاست کلان است، میخواهد گفته شود، دنبال آن آدم میگردند که فلانی تو برو بگو که ما فعلاً در حیاط خلوت باشیم، افکار عمومی روی سر تو بریزند.
علیرضا خامسیان: یعنی طرف را قربانی کنند؟
مجید بهره مند: به عبارتی طعمه یا همان قربانی. مثلاً آقای سقاب اصفهانی ناگهان میآید میگوید کارت سوخت از جایگاهها باید برداشته شود.
علیرضا خامسیان: یعنی فکر میکنید کسی مأموریت داده است به آقای اصفهانی؟
مجید بهره مند: مثلاً من میگویم که خود وزیر نفت باید بیاید بگوید. مثلاً خود آقای عارف بگوید یا خود آقای پزشکیان بگوید. خب، مردم میگویند که آقا ما شما را انتخاب کردهایم. با ما دوست باشید، با ما رفیق باشید. چرا یک مقدار لقمه را دور سرمان میپیچانیم؟
علیرضا خامسیان: بخشی از آن برمیگردد به اینکه فردی در مظان سؤال اصحاب رسانه قرار میگیرد و اگر جوابگو نباشد، بعضاً همان رسانه گلایه میکند. ولی من حرف شما را تأیید میکنم که باید یک صدا از دولت بیرون بیاید در مسائل که این طور هست و در بعضی از مسائل و چالشها برخی از ناهماهنگیها وجود دارد. و این هم در کلان موضوع برمیگردد به نوع اطلاعرسانی که دولت باید انجام دهد. بعضاً خود سیستم اطلاعرسانی دولت هم از برخی از مسئولین گلایه دارد
مجید بهره مند: پس درون سازمانی هم هست، درون خانوادگی هم هست
علیرضا خامسیان: ببینید، بعضاً این مشکلات وجود دارد. ناهماهنگیهایی هست. و این ناهماهنگی باید به حداقل برسد. در همه ارگانها و نهادها ما میبینیم. ولی من فکر میکنم این که دولت شعار داد که صدای مردم شنیده شود، در بخشهایی خوب عمل شده است. در بخشهای دیگر باید بهتر عمل شود. و آن مسئولیتپذیری که گفتم، نکته مهمی است. اگر در ادوار مختلف بعد از انقلاب این مسئولیتپذیری را داشتیم، با خیلی از چالشها مواجه نبودیم. من به تازگی مصاحبهای را دیدم از آقای ضرغامی؛ ایشان میگفت که اجتهاد شخصی خودم این بود که به آقای میرحسین موسوی بعد از انتخابات تریبون ندهم. که اگر تریبون میدادم، مملکت به هم میریخت. که من فکر میکنم برعکس است. یعنی ایشان با تریبون ندادن باعث شد تا برخی از چالشها در کشور اتفاق بیفتد.
حالا من کار به برخی از مواضعی که بعضاً اتخاذ شده است از سوی آقای موسوی،ندارم؛ هرچند گلایهها و انتقاداتی نیز باشد. اما آیا اگر آن زمان آقای ضرغامی تریبون میداد، نمیتوانست اوضاع کنترل شود؟ چرا اجتهاد شخصی؟ چرا این باعث شد که به هر حال دیگر ارکان حاکمیت متهم شوند؟ مسئولیتپذیری یعنی این. شما باید، مسئولیتپذیری آن زمان اقتضا میکرد اتفاقاً به همه افراد تریبون داده میشد که این مسائل در کشور اتفاق نیفتد که هنوز هم داریم آثار و تبعات آن را مشاهده میکنیم. به هر حال فکر میکنم این دولت در موضوع مسئولیتپذیری خوب عمل کرده است. البته جای کار باز هم دارد. اینکه باید تقویت بشود، برخی از نقاط دولت قابل کتمان نیست. برخی از گلایهها وجود دارد. کدام دولت را سراغ دارید که با این حجم از بحرانها، جنگ و مسائل دیگر و تحریمها مواجه بوده باشد؟ واقعاً خیلی عجیب است که در این دو سال این همه مشکلات باشد و این دولت توانست کارها و اقداماتی انجام بدهد که فکر میکنم در آینده بینظیر باشد.
مجید بهره مند: امیدواریم، امیدواریم. همه مردم ایران منتظر شنیدن اخبار خوب هستند. انشاءالله که سایه جنگ از کشورمان رخت بربندد و همه چیز به شرایط خوب و آرامش گذشته بازگردد با اتفاقات خوبی که انشاءالله رقم خواهد خورد.
مجید بهره مند: افکار عمومی، مردم جامعه در شبکههای اجتماعی، فضای مجازی که باز دولت برگشته به انتصاب و خلاصه انتخاب یک سری از مدیرانی که قبلاً بودند و تکرار مکررات است. یعنی در دولتهای قبلی بودند، مجدداً هستند؛ ولی گرایش به انتخاب نخبگان سیاسی خیلی کمتر است. آنهایی که شاید واجد شرایط باشند، جوانهایی باشند که میخواهند خودشان را به ظهور و بروز برسانند ولی پایگاهی ندارند و نمیتوانند؛ دسترسی کم است.
علیرضا خامسیان: ببینید، من خیلی با این نظر شما موافق نیستم. اتفاقاً در رأس این دولت دو چهره دانشگاهی و نخبه وجود دارد؛ هم شخص رئیسجمهور، هم شخص معاون اول. و بیشتر جلسات، حداقل من در حوزه معاون اول خدمت تان عرض می کنم، جلساتی که ایشان دارد با نخبگان دانشگاهی است. خروجیاش این است که بسیاری از تصمیمات، مثلاً در حوزه انرژی، چند صد ساعت آقای پزشکیان و شخص معاون اول جلسه داشتند با حوزهها و نخبگان حوزه انرژی. یکی از چالشهای ما، ناترازی های ما، همین است و آنها را در سیاستهای کلان خودشان به کار میبرند. من این را اصلاً قبول ندارم که ارتباط با نخبگان وجود ندارد. من بهواسطه حضورم در دولت این را دیدم و این موضوع را شهادت میدهم. در بحث جوانگرایی هم اتفاقاً دولت هم در ترکیب وزرا و هم هیئت دولت این جوانگرایی را لحاظ کرده است. تلفیقی از جوانان و باتجربهها در دولت وجود دارد. در بدنه برخی از وزارتخانهها هم ما این جوانگرایی را میبینیم و بعضاً حتی انتقاد هم میکنند که آقا مثلاً فلان فرد آمده مدیرعامل سازمانی شده، جوان است. از این سو هم ببینید ولی معتقد هستم که باز جای کار وجود دارد که جوانانی که بتوانند مسئولیت را بپذیرند و این را هم بگویم، برخی هم هراس دارند از پذیرش مسئولیت، یعنی گرفتن پست، بیشتر باید استفاده شود. و البته بگویم، جاهای کلیدی دوران آزمون و خطا نیست. نمیشود ما یک جوانی که بههرحال ردههای مدیریت را طی نکرده است در رأس یک نهاد حساس بگذاریم. در گذشته من بعضاً این را دیدم که یک فردی را گذاشتهاند، دوران آزمون و خطا بوده است.نه اصلا چنین چیزی نیست. الان شرایط کشور هم اقتضا نمیکند که یک فردی را بگذارند که بخواهد تازه تجربه کسب کند. ولی در ترکیب دولت اگر شما دقت کنید، تلفیقی از جوانان، زنان و افراد باتجربه وجود دارد. که به نظرم ترکیب، ترکیب نسبتاً خوبی است از حیث میانگین سنی که هم جوانان حضور دارند، هم افراد باتجربه که البته میطلبد که بههرحال باز هم به جوانان بیشتر میدان داده شود. طرح پرورش جوانان باتجربه، یک عددی داشت که الان عددش در ذهنم نیست که این دارد در حوزههای مختلف و از جمله حوزهای که متعلق به وزارت ورزش و جوانان است، دارد کارهایی انجام میشود. مجید بهره مند: و یک سری هم هستند که میگویند نمیآییم، یک دفعه شبانه یک تصمیمی میگیرند، فکر می کنند و صبح یک مصاحبه میکنند که میگویند تکلیف شده است که بیایند.
علیرضا خامسیان: خب به هر حال، بعضی از افراد تکلیف شرعی خود میدانند که دائماً در پست باشند.
ارسال نظر