ردپایی از شکارچیان ماقبل تاریخ؛ گودالی پر از استخوان سگ آبی | عکس

به گزارش پارسینه، به نقل از فرادید: این گودال که متعلق به اوایل دوران نوسنگی است، در سال ۲۰۲۴ و پیش از اجرای پروژه ساخت خطوط برق فشار قوی، توسط گروهی از اداره میراث فرهنگی و باستان‌شناسی ایالت زاکسن-آنهالت کشف شد. محل کشف در بالای رود زاله قرار داشت؛ منطقه‌ای که پیش‌تر نیز وجود سکونتگاه‌هایی از دوره‌های نوسنگی، عصر برنز و عصر آهن در آن شناخته شده بود.

باستان‌شناسان در جریان حفاری، آثار فراوانی از سکونت انسان‌ها در دوران نوسنگی پیدا کردند؛ از جمله جای تیرک‌ها، گورها و گودال‌های ذخیره‌سازی. در میان آن‌ها، گودالی کوچک با قطری کمتر از ۸۰ سانتی‌متر وجود داشت که کاملاً از استخوان حیوانات پر شده بود. پژوهشگران از همان نگاه نخست متوجه شدند که بخشی از استخوان‌ها متعلق به سگ‌آبی است، زیرا دندان‌های نارنجی‌رنگ و متمایز این حیوان به‌وضوح قابل تشخیص بود. همچنین شیئی از جنس سنگ چخماق که درون گودال پیدا شد، نشان می‌داد این محل به دوران نوسنگی تعلق دارد.

این گودال همراه با توده‌ای از خاک به آزمایشگاه منتقل شد تا حفاری و بررسی آن در شرایط کنترل‌شده انجام گیرد. آزمایش تاریخ‌گذاری رادیوکربن نشان داد که استخوان‌ها به بازه زمانی میان ۴۹۳۵ تا ۴۷۸۷ پیش از میلاد تعلق دارند؛ دوره‌ای که فرهنگ «سفال‌های تزئین‌شده با خطوط ضربه‌ای» در این منطقه و بخش بزرگی از اروپای مرکزی گسترش داشت.
اگرچه شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مردم آن دوران و دوره‌های بعدی گوشت سگ‌آبی را مصرف می‌کردند، اما هدف این شکار ظاهراً خوردن گوشت حیوانات نبوده است. روی استخوان‌ها هیچ نشانه‌ای از بریدگی‌های معمول قصابی دیده نمی‌شود و اگر لاشه‌ها مصرف شده بودند، هنگام دور ریخته شدن، اسکلت‌ها باید کامل می‌بودند.

استخوان‌ها به شکل شگفت‌انگیزی سالم مانده‌اند و بیشتر آن‌ها شکسته نشده‌اند. بر اساس جمجمه‌های به‌دست‌آمده، پژوهشگران معتقدند بقایای دست‌کم ۱۲ سگ‌آبی در این گودال دفن شده است. نبود برخی استخوان‌ها و همچنین به‌هم‌ریختگی اجزای اسکلت‌ها نشان می‌دهد که بدن حیوانات پیش از دفن، کاملاً تجزیه شده بود. بررسی استخوان‌ها همچنین نشان می‌دهد که حیوانات در سنین مختلف، از سگ‌آبی‌های جوان حدود یک‌ساله تا حیوانات پیر بالای هشت سال، شکار شده بودند.
به نظر می‌رسد شکار سگ‌آبی در امتداد رود زاله در دوران نوسنگی امکان‌پذیر بوده است. تمرکز تعداد زیادی استخوان در یک محل، احتمال وقوع یک رویداد شکار ویژه را مطرح می‌کند. احتمالاً شکارچیان پس از گرفتن حیوانات، پوست آن‌ها را جدا می‌کردند و لاشه‌ها را رها می‌کردند تا به‌مرور تجزیه شوند؛ شاید در محلی شبیه توده زباله. سپس استخوان‌های باقی‌مانده را در این گودال ریخته‌اند.

این کشف نه‌تنها نشان‌دهنده وجود شیوه‌های تخصصی شکار در اوایل دوران نوسنگی است، بلکه سرنخ‌هایی درباره پوشاک آن زمان نیز در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد؛ پوشاکی که احتمالاً بسیار پیچیده‌تر و پیشرفته‌تر از تصور رایج بوده است.