.svg)
وقتی گوشی جای معلم و همکلاسی را گرفت
حمیدرضا اسکندری//سالهایی که بچهها باید در کلاس درس مینشستند، کنار همکلاسیهایشان میخندیدند، با معلم ارتباط مستقیم داشتند، مشق مینوشتند، املا میگفتند و در حیاط مدرسه بازی میکردند، برای بسیاری از دانشآموزان با یک گوشی و کلاس مجازی گذشت.
به گزارش پارسینه، شاید آموزش مجازی در شرایط خاص مثل کرونا ، قابل هضم بود اما نباید فراموش کنیم که مدرسه فقط محل خواندن درس و کتاب نیست. مدرسه جایی است که کودک در آن خواندن و نوشتن را تمرین میکند، دستخطش شکل میگیرد، یاد میگیرد چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند، نوبت را رعایت کند، اختلافش را با همکلاسی حل کند و در یک جمع حضور داشته باشد.
امروز وقتی به بعضی از این دانشآموزان نگاه میکنیم، مشکلاتی دیده میشود که نباید به سادگی از کنارشان گذشت از ضعف در املا و نوشتن گرفته تا دستخطهای نامرتب و کاهش مهارتهایی که زمانی با تمرین روزانه در مدرسه به دست میآمد.
از طرف دیگر، حضور طولانیمدت کودکان در فضای مجازی باعث شد بسیاری از آنها از سنین پایین صاحب گوشی یا تبلت شوند. وسیلهای که قرار بود ابزار آموزش باشد، در بعضی موارد به وسیلهای برای سرگرمی تبدیل شد.
کودکی که ساعتها به صفحه گوشی نگاه میکند، طبیعتاً زمان کمتری برای بازی، تحرک، ورزش، کتاب خواندن و ارتباط چهرهبهچهره با دوستان و خانواده دارد. کمتحرکی نیز میتواند زمینهساز افزایش وزن و مشکلات جسمی شود و وابستگی زیاد به گوشی، تمرکز کودک را هم تحت تأثیر قرار دهد.
نگرانی دیگر، دسترسی کودکان به فضای مجازی است. اینترنت دنیای بزرگی است و همه ی محتوای آن مناسب کودکان نیست. اگر کودک بدون نظارت وارد شبکههای اجتماعی و برنامههای مختلف شود، ممکن است با محتوایی روبهرو شود که با سن و شرایط روحی او تناسب ندارد.
اما تمام مسئولیت را هم نمیتوان بر دوش خانوادهها گذاشت. وقتی آموزش رسمی برای مدت طولانی به فضای مجازی منتقل میشود، باید برای جبران آن نیز برنامهای جدی وجود داشته باشد.
اکنون لازم است آموزشوپرورش، خانوادهها و حتی متخصصان در حوزه کودک و نوجوان دست به دست هم بدهند و برای دانشآموزانی که بخش مهمی از سالهای ابتدایی تحصیل خود را مجازی گذراندهاند، برنامههای جبرانی در نظر بگیرند مانند کلاسهای تقویت املا ، تمرین دستخط، فعالیتهای گروهی، ورزش و بازیهای جمعی و نیز برنامههایی برای تقویت مهارتهای اجتماعی.
نباید تصور کنیم که با برگشتن بچهها به مدرسه، همه چیز خودبهخود به حالت عادی برگشته است. بخشی از این کودکان نیاز به توجه و فرصت بیشتری برای جبران دارند.
مدرسه را نباید فقط در نمره و امتحان خلاصه کرد. کودکی که خوب مینویسد، درست صحبت میکند، دوست پیدا میکند، در یک گروه همکاری میکند، بازی میکند، ورزش میکند و میتواند از فضای مجازی به شکل درست استفاده کند، در واقع مهارتهای مهمی برای زندگی آینده خود یاد گرفته است.
اگر امروز برای جبران کمبودهای آموزشی، جسمی و اجتماعی این کودکان برنامهریزی نکنیم، ممکن است سالها بعد با مشکلاتی روبهرو شویم که جبران آنها بسیار دشوارتر و حتی غیر ممکن خواهد بود.
ارسال نظر