عجیب ترین حقایق از یری پروچازکا مبارز سامورایی UFC

در شب 12 آوریل، مسابقات UFC 327 در میامی ایالات متحده برگزار خواهد شد. در رویداد اصلی، یِری پروچازکا، قهرمان پیشین UFC با کارلوس اولبرگ، مبارز نیوزیلندی و مدعی شماره سه این دسته روبرو می‌شود.

این نهمین مبارزه پروچازکا تحت پرچم UFC و چهارمین شانس قهرمانی اوست. تاکنون موفقیت چندانی نداشته است. با این حال، مبارز اهل چک هشت جایزه سرگرمی دریافت کرده و جایگاه خود را به‌ عنوان اگر نه هیجان‌انگیزترین مبارز UFC، حداقل یکی از جذاب‌ترین‌ها ثابت کرده است. هر مبارزه با پروچازکا گردبادی از احساسات است. او همیشه تلاش می‌کند تا حریفش را زود شکست دهد. همه مبارزاتش زودتر از موعد پایان یافته‌اند؛ موضوعی که هیچ‌کس را بی‌تفاوت نمی‌گذارد و همین دلیل محبوبیت اوست. ممکن است به خاطر فقدان دفاع یا ظاهر عجیب‌وغریبش مورد انتقاد قرار گیرد اما مبارزاتش همیشه طرفداران زیادی دارند.

پروچازکا علاوه بر ظاهر متفاوتش با رفتار عجیب و غریب و گاهی حتی ترسناک توجه طرفداران را جلب می‌کند. زمانی، یری یک یاغی واقعی بود: در مهمانی‌های وحشیانه شرکت می‌کرد، با طرفداران فوتبال درگیر  و وارد نزاع‌های مختلفی می‌شد. دوستش، میشال زاور سبک زندگی آن دوران او را این‌گونه خلاصه می‌کند: «فکر می‌کنم به او گفته بودند جاودانه است. شاید خودش هم همین‌طور فکر می‌کرد.»

وقتی در سال 2013 کتاب  پنج حلقه که مسیر، فلسفه و ارزش‌های سامورایی را شرح می‌دهد، به او داده شد، همه‌ چیز تغییر کرد. پروچازکا سپس به ژاپن سفر کرد، در لیگ ریزین رقابت کرد و عمیق‌تر در فرهنگ سامورایی غرق شد. یری شیفته آیین بوشیدو شد و اصول سامورایی را در زندگی خود ادغام کرد.

پروچازکا به‌ خاطر تمرینات عجیب و طاقت‌فرسایش مشهور است. او در آب مدیتیشن می‌کند، می‌تواند روزها بدون غذا دوام بیاورد و هر روز به درختان مشت می‌زند: «هر روز با یک درخت کار می‌کنم و 500 بار به آن مشت می‌زنم. بدون استراحت! تمریناتم باید همین‌قدر سخت باشند، چون اگر می‌خواهید چیزی دیوانه‌وار چیزی تازه نشان دهید، باید این‌طور تمرین کنید. این تمرین فوق‌العاده‌ای برای دقت تکنیک است. بدن شما مثل سنگ سخت می‌شود! بعد از چنین تمرینی، به نظر می‌رسد مشت‌هایم از بدن حریف عبور می‌کنند. پس از مشت زدن به درخت، وقتی به کیسه سنگین ضربه می‌زنم، برایم آسان است.»

روزی او خواند که استادان گاهی یک مشت را 24 ساعت تمرین می‌کنند. یری به کوه رفت و 24 ساعت تمام به مشت زدن به یک مشتِ دوبل ادامه داد. 5 لیتر آب با خود برده بود که تنها 12 ساعت دوام آورد اما این موضوع مانعش نشد، او تمرین را به پایان رساند.

پروچازکا در تاریکی مدیتیشن می‌کرد و پیش از یکی از مبارزاتش در کوهستان گم شد. بسیاری داستان نشستن او در اتاقی کاملاً تاریک و مدیتیشن چندروزه‌اش را شنیده‌اند. او پیش از مبارزه‌اش با گلاور تیشیرا درباره این روش صحبت کرد و هنوز هم آن را انجام می‌دهد: «با گذراندن سه روز در تاریکی مطلق می‌توانید با شیاطین درون خود روبرو شوید. این روش بسیار مفید است. شما با خودتان تنها هستید و هیچ‌کس مزاحم‌تان نمی‌شود. من غذا نمی‌خوردم، فقط آب می‌نوشیدم. وقتی غذا نمی‌خورید، بدن با شدت بیشتری کار می‌کند و ذهن بهتر عمل می‌کند. سه یا چهار روز مدت زیادی نیست. از این تمرین برای فهمیدن اینکه واقعاً چه کسی هستم استفاده می‌کنم. تنها در آن صورت است که می‌توانم تمرین را شروع کنم؛ زمانی که بدانم می‌توانم با خودم صادق باشم.»

در سال 2024، در جریان آماده‌سازی برای مبارزه با الکساندر راکیک، پروچازکا به کوهستان رفت و گم شد: «می‌خواستم به کوهستان‌های لاس‌وگاس بروم و قله‌ای شبیه چارلتون پیدا کنم. وقتی به آنجا رفتم، فهمیدم به چکمه و ژاکت بهتر نیاز دارم. کفش اسکی، یک ژاکت چرمی، ساعت گارمین و همه چیز خریدم اما مشکل این بود که خوب به نقشه نگاه نکرده بودم و فکر می‌کردم فقط چند ساعت پیاده‌روی است. بعد از شش ساعت پیاده‌روی در ارتفاع، فهمیدم باید برگردم یا مسیر را کامل ادامه دهم. کل سفر 16 تا 18 ساعت طول کشید. چراغ قوه نبرده بودم چون فکر نمی‌کردم این‌قدر طول بکشد. شب در کوهستان گم شدم. وقتی برگشتم، روز بعد دیدم انگشت پای چپم کمی سیاه شده است. سرمازدگی داشتم و ناخن‌هایم افتاده بود. شش ماه طول کشید تا ناخن جدید رشد کند.»

او عاشق شلاق زدن خودش با گزنه است. پروچازکا برای تقویت سیستم ایمنی بدنش شروع به شلاق زدن خودش با گزنه کرد: «چیزی را در هوا حس می‌کنم که بیشتر مردم از آن آگاه نیستند. من بوی گزنه را حس می‌کنم. معمولاً هر پاییز و بهار در میان گزنه می‌غلتم: لباس‌هایم را درمی‌آورم و خودم را با گزنه شلاق می‌زنم. تمام بدنم برای نیم‌ روز می‌سوزد و این کار سیستم ایمنی بدنم را تقویت می‌کند. پاییز گذشته کمی زیاده‌روی کردم: بدنم قرمز شد و تا چهار صبح نخوابیدم. بااین‌حال، صبح روز بعد مشغول ساختن شمشیر بودم اما تمام شب نتوانستم بخوابم چون بدنم می‌سوخت.»

چندی پیش، پروچازکا اظهار داشت که تقریباً با قدرت فکر وزن کم می‌کند: «قبل از مسابقه، قبل از وزن‌کشی، هیچ رژیم غذایی خاصی ندارم. وزنم به‌ طور طبیعی در هفته مسابقه از 100 به 93 کیلوگرم می‌رسد. کاملاً طبیعی و در روز مسابقه وزنم 97 تا 98 کیلوگرم است. فقط روز مسابقه را در ذهنم تصور می‌کنم و وزنم آرام‌آرام پایین می‌آید. روز قبل از مسابقه، وزنم معمولاً 94 تا 95 کیلوگرم است. نمی‌خواهم بگویم این کار را کاملاً ذهنی انجام می‌دهم اما بدنم را حس می‌کنم. با خودم فکر می‌کنم: مرد، هفته آینده وزن‌کشی داری، باید وزن کمتری داشته باشی. نمی‌دانم چطور کار می‌کند اما وزنم هر روز شروع به کم شدن می‌کند و هنگام وزن‌کشی واقعاً وزن کم کرده‌ام.»

پروچازکا یک بار به‌ طور اتفاقی دو ساعت در سونا خوابید، وزن زیادی از دست داد و سپس تلاش کرد حتی یک لیتر وزن اضافه کند. یری همچنین برای آماده‌سازی مبارزاتش اجازه داد مورچه‌های مکزیکی او را گاز بگیرند و برهنه روی برف دراز کشید.

به‌ تازگی، مبارز چک نشان داده کسی است که دویدن هیپوکسیک را نیز در زرادخانه تمرینی خود دارد: او دهان و بینی‌اش را می‌چسباند، میزان اکسیژن ورودی را محدود می‌کند و سپس می‌دود. این تمرین باعث می‌شود دستگاه تنفس او حتی در شرایط کمبود هوا در مبارزه نیز عملکرد خوبی داشته باشد.

در قفس نیز پروچازکا کمی دیوانه به نظر می‌رسد؛ دستانش پایین است، مشت‌هایش در زوایای عجیب پرتاب می‌شوند، مدام به سینه خودش ضربه می‌زند و تلاش می‌کند جَو مبارزه را شعله‌ور کند. یری اراده‌ای باورنکردنی برای پیروزی دارد. مگر اینکه مانند الکس پریرا ناک‌اوت شود؛ در غیر این صورت همیشه باز می‌گردد. برای مثال، خلیل رانتری و الکساندر راکیک که از نظر تکنیکی ماهرتر بودند، شروع قدرتمندی داشتند و مقابل پروچازکا خوب جنگیدند اما در نهایت در هرج‌ومرج مبارزه با او غرق شدند.

کارلوس اولبرگ که اکنون قرار است در هشت‌ضلعی با یری روبرو شود، کاملاً درست اشاره می‌کند که آماده شدن برای مبارزه با پروچازکا تقریباً ناممکن است: واقعاً هیچ راهی برای آماده شدن برای حریفی مثل یری وجود ندارد. او بسیار غیرقابل پیش‌بینی است.

پروچازکا نیز به‌ زودی تمام این غیرقابل‌ پیش‌بینی‌ بودن را نشان خواهد داد و دقیقاً به همین دلیل است که مردم او را دوست دارند.