به گزارش پارسینه به نقل از بیلبورد فارسی؛ استاد ایرج جناتی عطایی با ترانه‌هایی که روی لب چند نسل نشست و جواد یساری با صدایی که از کوچه‌ها و خیابان‌های این سرزمین به خاطره مردم راه پیدا کرد، هر کدام به شکلی در زندگی میلیون‌ها ایرانی حضور داشتند. یکی با واژه‌هایی که عاشقانه‌ها و دردهای چند نسل را روایت کرد و دیگری با صدایی که بی‌واسطه به دل مردم نشست.

امروز اما خبر درگیری این دو چهره ماندگار با آلزایمر، تلخ‌تر از هر خبر دیگری است. بیماری‌ای که حافظه را نشانه می‌رود؛ همان حافظه‌ای که آن‌ها سال‌ها برای ساختنش تلاش کردند. انگار سرنوشت، بازی غریبی با هنرمندان می‌کند؛ کسانی که خود به خاطره تبدیل شده‌اند، حالا با فراموشی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

نسل‌های مختلف با آثار این دو زندگی کرده‌اند؛ از نوارهای کاست و رادیو گرفته تا روزگار پلتفرم‌های دیجیتال. صدای جواد یساری در مهمانی‌ها و جمع‌های خانوادگی شنیده شد و کلمات ایرج جناتی عطایی در عاشقانه‌ترین و تلخ‌ترین لحظه‌های زندگی مردم زمزمه شد.

شاید امروز بیش از هر زمان دیگری باید قدر هنرمندان‌مان را در زمان حیاتشان بدانیم. پیش از آن‌که حافظه یاری نکند، پیش از آن‌که زمان فاصله بیندازد و پیش از آن‌که فقط حسرتِ نگفتن‌ها باقی بماند.

برای این دو نام بزرگ موسیقی ایران، آرزوی آرامش، سلامت و روزهای روشن‌تر داریم. بعضی نام‌ها هرگز فراموش نمی‌شوند؛ حتی اگر فراموشی به سراغشان آمده باشد.