به گزارش پارسینه ، محمدمهدی ابراهیمی نصر؛ همکاری مجدد رسول صدرعاملی و پیمان قاسم خانی پس از تجربه موفق چند دهه قبل در «دختری با کفش های کتانی»، نتیجه ای درخور توجه داشته است. صدرعاملی در این فیلم نشان می دهد که همچنان رگ خواب مخاطب را می شناسد. او با هوشمندی، از فضای ملودرام های همیشگی اش فاصله گرفته و به دنیای طنز موقعیت قدم گذاشته است. کارگردانی او در مدیریت صحنه های شلوغ شهری و به ویژه اجرای ظریف و جالب فلاش بک ها، تحسین برانگیز است؛ او توانسته گذشته و حال را با یک پیوستگی بصری نرم به هم گره بزند، بدون آنکه تماشاگر دچار سردرگمی شود. با این حال کارگردان می توانست توقعات اسپانسر را به شکل غیرمحسوس تری به نمایش دربیاورد.

زمانی جیمز ویکاری متخصص تبلیغات، در جریان نمایش فیلم «اسپارتاکوس»، پیام هایی با مضمون «پاپ کورن بخورید» و «کوکاکولا بنوشید» را به مدت تنها یک سه هزارم ثانیه و بدون آگاهی تماشاگران، بر پرده نمایش تاباند و ذهن ناخودآگاه مخاطب را هدف گرفت اما شاید در سینمای ایران، لازم باشد مفهوم «تبلیغات نامحسوس» بیشتر مورد توجه قرار گیرد چرا که نامحسوس نبودن می تواند تاریخ مصرف فیلم را به شدت کوتاه کند.

در لایه متن، پیمان قاسم خانی بار دیگر ثابت می کند که شاخص ترین فیلمنامه نویس طنز ایران است. او بدون غلتیدن در دام شوخی های نامتعارف و جنسی، از دل یک موقعیت ساده، کمدی خلق می کند. روایت دورهمی فارغ التحصیلان رشته برق در پرترافیک ترین روز سال، بستری هوشمندانه برای بازخوانی حسرت ها و امیدهای یک نسل است. با این حال، فیلم در پرده سوم دچار افت می شود. سکانس های مربوط به مزون لباس و ورود نامزد سابق پارمیس، هم در نگارش و هم در ضرب آهنگ اجرا، با کلیت «شسته و رفته» فیلم همخوانی ندارد و گویی وصله ای ناهمگون بر پیکره این روایت صمیمی است.

در بخش بازیگری، با یک تیم هماهنگ و درخشان روبه رو هستیم. سحر دولتشاهی در نقش «هدیه»، ترکیبی از پختگی و ظرافت را ارائه می دهد و پیمان قاسم خانی در نقش «مازیار»، با آن استایل خاص و لحن و خونسردی ذاتی اش، مکملی عالی برای اوست. امین حیایی بار دیگر تسلط خود بر بدن و بیان را به رخ می کشد و محمد بحرانی با آن طنازی کلامی منحصربه فرد شیرازی، روح تازه ای به سکانس ها می بخشد. اما پدیده فیلم، بنیتا افشاری است؛ بازیگر خردسالی که در نقش «آیدا»، با نگاه های نافذ و واکنش های به اندازه، نشان از هدایت درست کارگردان و استعداد ذاتی خود دارد.

«قایق سواری در تهران» علیرغم تمام فراز و فرودهای شخصیتی کاراکترهایش، فیلمی است که در آن «آرامش» موج می زند. تصویری که صدرعاملی از تهران شلوغ ارائه می دهد، علیرغم همه تلخی ها، دوست داشتنی و انسانی است. این فیلم با لحن گرم و دلپذیرش، بدون شک یکی از مدعیان اصلی و موفق اکران نوروزی 1405 خواهد بود؛ اثری که ثابت می کند هنوز هم می توان با سینمای اصیل و فیلمنامه منسجم، مخاطب را به سالن ها کشاند.