.svg)
از احترام به آب تا مسئولیت ما در برابر کم‌آبی
در گاه‌شماری امروز ایران، با جشن کهن آبانگان شناخته می‌شود جشنی که در فرهنگ ایران باستان با پاسداشت آب و ارج نهادن به این عنصر حیاتی پیوند دارد. آب در سرزمین ایران، که بخش بزرگی از آن با اقلیم خشک و نیمه‌خشک روبه‌روست، همواره جایگاهی ویژه در زندگی مردم داشته است.
به گزارش پارسینه از دهم آبان و جشن ابانگان/فریماه شیخ الاسلامی/ امروز که کشورمان با مشکلات جدی در تأمین و مدیریت منابع آب روبه‌روست، آبانگان می‌تواند فرصتی برای بازنگری در رفتارهای روزمره ما باشد. چه خوب است که این میراث فرهنگی را تنها در حد یادآوری یک جشن کهن نگه نداریم و آن را به فرصتی برای آموزش، مسئولیت‌پذیری و تغییر رفتار تبدیل کنیم.
صرفه‌جویی در مصرف آب لزوماً به تصمیم‌های بزرگ و پرهزینه نیاز ندارد. گاهی چند تغییر ساده در عادت‌های روزانه می‌تواند از هدررفت مقدار قابل‌توجهی آب جلوگیری کند.
هنگام مسواک زدن، لازم نیست شیر آب در تمام مدت باز بماند. می‌توانیم شیر را ببندیم و فقط هنگام آبکشی از آن استفاده کنیم. هنگام شستن دست‌ها، ظرف‌ها و میوه‌ها نیز بهتر است آب را بی‌دلیل و با فشار زیاد جاری نگذاریم.
هنگام استفاده از سرویس بهداشتی، باید به نشتی شیرها و فلاش‌تانک‌ها توجه کنیم و هرگونه خرابی را در اسرع وقت برطرف کنیم. گاهی یک نشتی کوچک که نادیده گرفته می‌شود، در طول روزها و ماه‌ها به هدررفت مقدار زیادی آب منجر خواهد شد.
برای آبیاری گل‌ها و گیاهان خانگی نیز می‌توانیم از آب تمیز و مناسبی که در فعالیت‌های روزمره بدون استفاده باقی می‌ماند، استفاده کنیم البته به شرط آنکه آب حاوی شوینده، نمک یا مواد شیمیایی مضر نباشد. همچنین بهتر است به‌جای باز گذاشتن طولانی‌مدت شیر آب، با ظرفی مناسب و به‌اندازه نیاز گیاهان را آبیاری کنیم.
انتخاب زمان مناسب برای آبیاری، به‌ویژه در ساعات خنک‌تر روز، نیز به کاهش تبخیر کمک می‌کند.
این‌ها کارهای کوچکی هستند، اما اگر به عادت‌های همیشگی ما تبدیل شوند، نتیجه آنها در مجموع قابل‌توجه خواهد بود.
در کنار مسئولیت شهروندان، نمی‌توان از نقش دستگاه‌های اجرایی و شهرداری‌ها در مدیریت منابع آب چشم‌پوشی کرد.
پارک‌ها و فضای سبز شهری برای سلامت جسم و روان مردم و حفظ کیفیت محیط زندگی ضروری‌اند. هدف، حذف فضای سبز نیست؛ هدف این است که بتوانیم آن را با مصرف اصولی آب و روش‌های مناسب نگهداری کنیم.
بارها در فضاهای سبز شهری شاهد صحنه‌هایی بوده‌ایم که آب برای مدت طولانی پای درختان جاری می‌ماند، بدون آنکه نظارت مؤثری بر میزان آبیاری وجود داشته باشد. گاهی آب در یک نقطه جمع می‌شود، زمین را به گل‌ولای تبدیل می‌کند و این پرسش را به وجود می‌آورد که آیا آبیاری با توجه به نیاز واقعی درخت و شرایط خاک انجام می‌شود یا خیر.
وقتی درختی به آب نیاز دارد، باید به‌اندازه مناسب آبیاری شود نه اینکه آب ساعت‌ها بدون کنترل جاری بماند و بخشی از آن هدر برود.
جشن‌های کهن ایرانی تنها یادگارهایی از گذشته نیستند بلکه می‌توانند ما را به ارزش‌هایی پیوند دهند که امروز نیز به آنها نیاز داریم.
آب فقط متعلق به امروز ما نیست حق نسل‌های آینده و سرمایه مشترک همه موجودات زنده است.
ارسال نظر