گنبد آهنین یا گنبد پوشالین؟!

پارسینه: پیشرفته‌ترین سیستم دفاع موشکی رژیم صهیونیستی، سامانه گنبد آهنین و یا Iron Dome است. این سیستم برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ برای مقابله با خطر راکت‌های شلیک شده از غزه و همچنین مواجهه با موشک‌های بالستیک ایرانی و موشک‌های حزب‌الله لبنان طراحی و بکارگیری شد.

این سیستم دفاعی مدعی است می‌تواند در هر شرایط آب و هوایی هر گونه موشک، راکت و حتی گلوله توپ را در فاصله‌های ۴ تا ۷۰ کیلومتری مورد اصابت قرار دهد. درباره میزان موفقیت این سیستم، اطلاعات رسمی منتشر شده توسط ارتش اسرائیل در دسترس همگان قرار دارد، ولی همواره درستی این اطلاعات از سوی کارشناسان نظامی مورد سوال بوده است.

آخرین آمار رسمی در رابطه با کارایی این سیستم پس از جنگ ۸ روزه غزه منتشر شده است. ارتش اسرائیل مدعی منهدم شدن ۸۴٪ از راکت‌های فلسطینی توسط گنبد آهنین و اصابت تنها ۵۸ موشک به مناطق مسکونی است.

گذشته از بررسی فنی صحت آمار فوق، این آمار با ۳۲۰۰ درخواست خسارتی که شهروندان صهیونیست بابت آسیب موشک‌های فلسطینی به دستگاه‌های دولتی تسلیم کرده‌اند در تضاد کامل است. این در حالی است که موشک‌های فلسطینی، حامل کلاهک انفجاری بسیار ضعیفی هستند و چنین میزان خسارتی با وجود اصابت تنها ۵۸ موشک، بسیار بعید به نظر می‌رسد.

به تازگی گزارش مفصلی در تشکیک صحت آمار موفقیت گنبد فولادین در روزنامهٔ اسرائیلی هآرتس منتشر شده است. این گزارش به قلم «رؤوفین بدهتسور» کارشناس بلندپایه مسائل استراتژیک و نظامی اسرائیل و با ارجاع به تحقیقات سه تن از دانشمندان و کارشناسان مسائل نظامی نگاشته شده است.

بدهتسور در این گزارش از نتایج تحقیقات پروفسور «تیودور بوستول» دانشمند شناخته شده بین‌المللی در زمینهٔ دفاع موشکی و همچنین «مردخای شیفر» مسئول سابق شرکت صنایع نظامی اسرائیلی «رافائل» و شخصی با نام رمزی «د» یکی از کارمندان شرکت سازندهٔ موشک‌های پاتریوت استفاده کرده است.

همگی این کارشناسان نظامی به اتفاق معتقدند آمار موفقیت ۸۴٪ ارتش اسرائیل به شدت اغراق‌آمیز است. به اعتقاد آن‌ها اگر موفقیت این سامانهٔ دفاعی را در انهدام کلاهک انفجاری موشک‌ها بدانیم، آمار موفقیت شاید به ۵٪ برسد.

این کارشناسان با آنالیز ده‌ها فیلم و تصویری که از شکلیک موشک‌های این سیستم دفاعی در دسترس است به این نتیجه رسیده‌اند که تمامی توده‌های آتش ناشی از انفجار موشک که در فیلم‌ها دیده می‌شوند و برای بینندهٔ فیلم موفقیت شکار موشک را تداعی می‌کنند، در حقیقت آتش ناشی از انفجار اتوماتیک موشک‌های سامانهٔ گنبد آهنین است.

شیوهٔ عمل این سیستم دفاعی به این صورت است که پس از رهگیری موشک مهاجم توسط رادار سیستم دفاعی، مسیر موشک پیش‌بینی می‌شود. در صورتی که مسیر موشک به سمت مناطق خالی از سکنه و بی‌اهمیت باشد، موشک به حال خود رها می‌گردد. ولی در صورتی که مسیر حرکت موشک به سمت مناطق مسکونی و یا با اهمیت استراتژیک باشد، یک یا دو موشک انفجاری به سمت موشک مهاجم شلیک می‌شود. موشک‌های انفجاری مسیر موشک مهاجم را تعقیب می‌کنند و طبق برنامه در نزدیکی موشک مهاجم منفجر می‌گردند و به این ترتیب هر دو موشک منهدم می‌گردند. به این ترتیب باید دو انفجار در هوا صورت بگیرد؛ یکی ناشی از انفجار موشک دفاعی و دیگری ناشی از انفجار موشک مهاجم.

ولی طبق تحلیل‌های این چهار کارشناس بلندپایه، در تمامی فیلم‌ها و تصاویر رسمی و غیررسمی منتشر شده از عملکرد سیستم دفاعی گنبد آهنین، تنها یک تودهٔ منسجم و کروی آتش در شب و یا تودهٔ دود در روز دیده می‌شود. این در حالی است که اگر موشک مدافع درست عمل کند و موشک مهاجم را منفجر کند، باید شاهد دو تودهٔ انفجاری و یا یک تودهٔ انفجاری غیرمنسجم متشکل از دو تودهٔ انفجاری باشیم.

مورد عجیب دیگری که این چهار دانشمند پس از تحلیل فیلم‌ها به دست آورده‌اند، مسیر حرکت عجیب موشک‌هاست. در اکثر فیلم‌های منتشر شده، موشک‌های مدافع یک مسیر کاملا مشابه و تکراری را دنبال کرده‌اند و دقیقا در همان لحظه‌ای که با زاویه‌ای بسیار تنگ به سمت موشک هدف تغییر مسیر می‌دهند، به طور اتوماتیک منفجر می‌شوند. به گفتهٔ بدهتسور این معقول نیست که موشک مدافع تنها در ربع ثانیهٔ پایانی یادش بیاید که باید به سمت موشک گراد تغییر مسیر بدهد و در همان لحظه نیز منفجر شود!

موارد دیگری که به شدت موجب شک و تردید در میزان موفقیت عملکرد سامانهٔ گنبد آهنین می‌شوند، تناقض در آمار منتشر شدهٔ رسمی از ارگان‌های مختلف اسرائیلی است.

در حالی که ارتش اسرائیل مدعی سقوط تنها ۵۸ موشک در مناطق مسکونی است، پلیس اسرائیل رسیدگی به ۱۰۹ حالت سقوط موشک را اعلام می‌کند؛ آماری تقریبا دو برابر آمار ارتش اسرائیل. از سوی دیگر اعلام دریافت ۳۲۰۰ درخواست برای خسارت ناشی از سقوط موشک برای سقوط تنها ۵۸ موشک، آمار بسیار نامتوازنی است.

گذشته از همهٔ این‌ها و بدون در نظر گرفتن میزان موفقیت این سیستم، اشکال عمدهٔ گنبد آهنین اسرائیل هزینهٔ بسیار بالای آن است. قیمت هر موشک این سیستم ۵۰ هزار دلار و هر آتشبار ۵۰ میلیون دلار اعلام شده است. این در حالی است که هزینه راکت‌ها و موشک‌های دست‌ساز فلسطینی، از نظر ارزش مالی قابل مقایسه با این اعداد و ارقام نیست.

واقعیت این است که ارتش و سیاست‌مداران اسرائیلی پس از جنگ سی و سه روزه با حزب‌الله لبنان و نابودی هیمنهٔ «ارتش شکست‌ناپذیر اسرائیل» و مواجهه با خطر مهاجرت معکوس، ناچارند به هر طریق ممکن اعتماد ساکنان فلسطین اشغالی را بازگردانند. تبلیغات گسترده و هزینه‌های هنگفت صرف شده برای آنچه گنبد آهنین نامیده شد را می‌توان در همین راستا تحلیل کرد. گنبدی که هر روز و با هر آزمون عملی، پوشالی بودن آن برای ساکنان مناطق اشغالی روشن‌تر می‌شود.