.svg)
وقتی کوهها هم از دست حفاران در امان نیستند//چه کسی پاسخگوی این معضل در میراث کشور است؟
فریماه شیخ الاسلامی///گاهی بعضی صحنهها آنقدر عجیب هستند که آدم نمیداند باید تعجب کند یا تأسف بخورد.
به گزارش پارسینه، تصور کنید در دل یک منطقه کوهستانی و صعبالعبور، جایی که جزو عرصههای طبیعی و ارزشمند کشور محسوب میشود، با آثاری از حفاریهای گسترده روبهرو شوید. مسیرهایی که به نظر میرسد برای عبور ماشینآلات سنگین باز شدهاند، زمینهایی که با تجهیزات مکانیکی زیر و رو شدهاند و سفالها و کوزههای قدیمی شکستهای که بیتوجه به ارزش تاریخیشان، در اطراف رها شدهاند.
دیدن چنین صحنهای یک سؤال بزرگ را در ذهن هر شهروندی ایجاد میکند:اگر این حفاریها غیرمجاز بودهاند، چگونه ماشینآلات سنگین توانستهاند به چنین منطقهای وارد شوند و این حجم از عملیات را انجام دهند؟ و اگر مجوزی برای چنین اقدامی وجود داشته، چرا هیچ توضیح شفافی درباره آن به افکار عمومی ارائه نشده است؟
میراث تاریخی و طبیعی این سرزمین، متعلق به همه مردم ایران است؛ سرمایهای که اگر از بین برود، دیگر قابل بازگشت نیست. هر کوزه، هر سفال و هر اثر تاریخی، بخشی از هویت و گذشته این کشور است و شکستن یا نابودی آن، تنها از بین رفتن چند قطعه سفال نیست؛ بلکه از دست رفتن بخشی از تاریخ ماست.
متأسفانه در سالهای اخیر، سودجویانی که به دنبال یافتن اشیای تاریخی و کسب منفعت شخصی هستند، خسارتهای جبرانناپذیری به آثار تاریخی و محیطهای طبیعی وارد کردهاند. آنچه بیش از همه مردم را نگران میکند، این است که چنین اقداماتی گاهی در مناطقی رخ میدهد که انتظار میرود تحت نظارت و حفاظت بیشتری باشند.
از دستگاه قضایی، نهادهای مسئول، متولیان حفاظت از میراث فرهنگی و مسئولان منابع طبیعی انتظار میرود اینگونه موارد را با دقت بررسی کنند و در صورت وقوع هرگونه حفاری غیرمجاز، عاملان آن را شناسایی و با آنان برخورد قاطع و قانونی داشته باشند. همچنین افکار عمومی حق دارد بداند در چنین مناطقی چه اتفاقی افتاده و چه اقداماتی برای جلوگیری از تکرار آن انجام خواهد شد.
حفظ میراث تاریخی و طبیعت کشور، فقط وظیفه یک سازمان نیست؛ مسئولیتی ملی است. اگر امروز در برابر تخریب آثار تاریخی و منابع طبیعی سکوت کنیم، فردا چیزی برای تحویل دادن به نسلهای بعد باقی نخواهد ماند.
ارسال نظر