.svg)
پشت پرده جابجایی تاریخهای نقلوانتقالات چیست؟
در فوتبال قوانین پایداری درباره زمان دقیق پنجرههای نقلوانتقالات وجود ندارد. اغلب در مورد روزها و حتی ساعتها سردرگمی پیش میآید، زیرا تغییرات هر ساله امکانپذیر است.
به گزارش پارسینه، گاهی خبری از یک انتقال قریبالوقوع میبینید و متوجه نمیشوید: آیا اصلاً فوتبالست وقت میکند مدارک خود را ثبت کند؟ آیا این بار مهلت را جابهجا نکردهاند؟
یک نمونه اخیر، شکست معامله صبا سازونوف بود. در اواخر دوره ثبتنام تابستانی، باشگاه تورینو مدارک این مدافع گرجستانی را به ایمیل اشتباهی فرستاد و او نتوانست به ختافه برود، هرچند طرفین روی همه چیز توافق کرده بودند. فقط زمان کافی برای اصلاح اشتباه وجود نداشت. ماجرای فکس خراب و منتفی شدن انتقال داوید دخیا به رئال مادرید هم که دیگر به یک داستان کلاسیک تبدیل شده است؛ هرچند بعداً این داستان تکذیب شد، چون در سال ۲۰۱۵ دیگر کسی از فکس استفاده نمیکرد.
گاهی باشگاهها زمان بیشتری برای نهایی کردن امور دارند و گاهی کمتر. چرا این اتفاق میافتد؟
یک توافق عمومی وجود دارد؛ هرچند گاهی اعتراضاتی شنیده میشود
برای سیستماتیک کردن سیستم نقلوانتقالات، فیفا از سال ۲۰۰۳ توصیههای واحدی را به فدراسیونهای ملی در مورد بازههای خرید و فروش فوتبالیستها ارائه میدهد. تأکید میکنیم: اینها فقط «توصیه» هستند، نه قانون. تنها یک قانون وجود دارد: در طول سال، دوره ثبتنام باید دو بار فعال شود؛ حداکثر ۸۹ روز بین دو فصل و حداکثر چهار هفته در اواسط فصل.
اینکه دقیقاً چه بازهای تعیین شود، بر عهده خود فدراسیونهاست. معمولاً در کشورهایی با سیستم فصلی «پاییز-بهار»، پنجره تابستانی دو ماه و پنجره زمستانی یک ماه باز است. جایی که سیستم برعکس باشد، زمانبندی هم برعکس میشود.
اما میتوان شیطنت کرد و مهلتها را طوری جابهجا کرد که مزیتی به دست آورد: مثلاً به جای پایان آگوست، نقلوانتقالات را در اوایل یا حتی اواسط سپتامبر تمام کرد و روزهای بیشتری برای خود خرید. معمولاً یک توافق عمومی وجود دارد که کسی زیادهروی نکند، اما این توافق همیشه کار نمیکند.
برای باشگاههای ثروتمند سعودی اصلاً مهم نبود که لیگ برتر انگلیس، بوندسلیگا و دیگر اروپاییهای پیشرفته روی چه چیزی توافق کردهاند. در سال ۲۰۲۳، انگلیسیها از همکاران خاورمیانهای خود شکایت کردند و از فیفا خواستند تاریخ بستن پنجره آنها را از ۲۰ سپتامبر به ابتدای ماه منتقل کند.
یورگن کلوپ به صورت علنی در این باره صحبت کرد: «مقامات باید روشن کنند که اگر میخواهید بخشی از سیستم باشید، باید معاملات خود را در همان بازه زمانی بقیه انجام دهید. وضعیت عربستان سعودی به ضرر ماست، این واضح است. اگر ما بازیکنی بخواهیم، مثلاً از ویگان، به آنجا مراجعه میکنیم و پولش را میدهیم. در بوندسلیگا و غیره هم همینطور است. حالا وضعیت دیگری حاکم است. این خوب نیست اما بخشی از بیزنس است. مطمئن نیستم بتوان آن را تغییر داد. نمیتوان پذیرفت که پنجره ما بسته شود در حالی که پنجره آنها هنوز باز است. ما باید تا اول ژانویه با همان ترکیب بازی کنیم. چیزی شبیه به این را در روسیه سالها پیش به یاد دارم، اما آن موقع مبالغ اینقدر دیوانهوار نبود. حالا با چیزی جدید و دشوار روبرو هستیم. مطمئنم فیفا میتوانست با یک بشکن زدن این را تغییر دهد، اما مطمئن نیستم که آنها بخواهند.»
یک منبع ناشناس از لیگ عربستان به مارکا گفته بود: «اگر گزینههای جذابی وجود داشته باشد، ما قصد نداریم در سپتامبر متوقف شویم. فیفا این اجازه را میدهد و ما در چارچوب قوانین بازار عمل میکنیم.» در تایمز نیز چنین استدلال میشد: «در عربستان سعودی پنجره نقلوانتقالات فقط به این دلیل که اروپا آن را بسته، بسته نخواهد شد. آنها از این مزیت استفاده خواهند کرد. سعودیها به سادگی منتظر میمانند تا به سراغ محمد صلاح یا آلیسون بروند.»
با این حال فشارها جواب داد: در سال ۲۰۲۳ مهلت آنها به ۷ سپتامبر منتقل شد و در سال ۲۰۲۴ پنجره سعودیها در دوم سپتامبر بسته شد؛ هرچند الهلال در همان روز هم توانست مارکوس لئوناردو را با ۴۰ میلیون یورو از بنفیکا جذب کند.
انگلیسیها بارها بانی تغییر زمانبندی شدند و از همین موضوع ضربه خوردند
انگلیس در این میان جایگاه متفاوتی دارد. در سال ۲۰۱۷، اکثریت باشگاههای لیگ برتر از جلو انداختن تاریخ پایان پنجره تابستانی بعدی حمایت کردند. تنها ۵ باشگاه رأی منفی دادند که شامل هر دو غول منچستری میشد. دلیل آن، بلاتکلیفی پیرامون آینده فوتبالیستها در زمان شروع فصل بود.
آرسن ونگر در آن زمان گفت: «پنجره نقلوانتقالات باید قبل از شروع مسابقات بسته شود. بازیکنان به شفافیت نیاز دارند. آیا میمانند؟ یا میروند؟ نباید اینطور باشد که در روز بازی کسی به سراغ آنها بیاید.»
این ایده توسط سر الکس فرگوسن و هری کین هم حمایت شد؛ کسی که در میان شایعات خروجش از تاتنهام، میخواست روی فوتبال تمرکز کند. با این حال، سایر لیگها با این طرح موافقت نکردند، به جز سری آ که البته آن هم ۸ روز فرصت بیشتر داشت.
ژوزه مورینیو معتقد بود این موضوع ترسی ندارد: «ریسک حداقلی است. باشگاههای بزرگ اروپایی درک میکنند که ما وقتی جایگزینی نخریده باشیم، بازیکنمان را نمیفروشیم.»
در تابستان ۲۰۱۸، در حالی که در سایر لیگهای معتبر دوره ثبتنام در ۳۱ اوت به پایان رسید (به جز سری آ در ۱۷ اوت)، لیگ برتر آن را در نهم ماه بست. در نتیجه، انگلیسیها اگرچه ستارههای بزرگ، اما تعداد قابلتوجهی از بازیکنان خود را از دست دادند؛ از جمله راگنار کلاوان (از لیورپول به کالیاری)، ناصر شادلی (از وستبرومویچ به موناکو) و اریک چوپوموتینگ (از استوک سیتی به پیاسجی).
مائوریسیو پوچتینو، مربی وقت تاتنهام، با عصبانیت گفت: «وقتی این موضوع بحث میشد من موافق نبودم، اما تصمیم گرفتند که این برای باشگاهها بهتر است. فکر میکنم حالا مردم متوجه شدهاند که این یک اشتباه بزرگ بود. امیدوارم فصل بعد آن را اصلاح کنیم. ما باید به فرمت قبلی برگردیم، زیرا این برای موفقیت در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا حیاتی است. نمیتوانم خوشحال باشم که در سه یا چهار هفته پایانی تابستان، باشگاههای اروپایی میتوانند تیم مرا تضعیف کنند.»
با این حال ایده فراموش نشد؛ انگلیسیها از اشتباه خود درس گرفتند و حالا دیگر به تنهایی جلو نمیروند، بلکه ابتدا سعی میکنند با دیگران توافق کنند. در سال ۲۰۲۴، تایمز گزارش داد که لیگ برتر در حال متقاعد کردن سایر لیگهاست تا پنجره تابستانی بعدی را در ۱۵ اوت ببندند.
در نهایت این طرح عملی نشد و پنجره در شامگاه ۱ سپتامبر بسته شد. در آن سال بازار نقلوانتقالات به دلیل جام جهانی باشگاهها بازنگری شد. به باشگاههای لیگ برتر اجازه داده شد از ۱ تا ۱۰ ژوئن به صورت زودهنگام تیم خود را تقویت کنند. منچستریونایتد از این فرصت استفاده کرد و ماتئوس کنیا را خرید، هرچند در تورنمنت حضور نداشت. برای رعایت زمانبندی، نقلوانتقالات سپس تا شانزدهم ماه متوقف شد.
پاسخ مثبت سایر کشورها هم وجود دارد، بنابراین شاید روزی به حرف رؤسای لیگ برتر گوش داده شود. یک سال و نیم پیش، ناپولی بیلی گیلمور و اسکات مکتامینی را تنها در آخرین روز پنجره جذب کرد و آنتونیو کونته با شدتی بیش از همیشه فریاد زد: «وضعیت پوچی است. ما مجبوریم بازیکنانی را تمرین دهیم که قصد رفتن دارند و منتظر بازیکنانی باشیم که هرگز با آنها کار نکردهایم؛ تازه بدون اینکه بدانیم وقتی بیایند در چه شرایطی هستند. فوتبال مدام در حال تکامل است، اما باید کسی باشد که فکری به حال این قانون مسخره بکند. این قانون به همه مربیان و باشگاهها آسیب میزند. در هفته سوم روی نیمکت حتی یک هافبک نداشتیم چون جاکارینو و ساکو به صورت قرضی رفته بودند. مجبور بودیم دعا کنیم که اتفاقی برای لوبوتکا و زامبو آنگیسا نیفتد. امیدوارم در آینده این تغییر کند چون همه آماده تغییر فرمتها و قوانین هستند.»
در فوریه ۲۰۲۵، اتزیو سیمونلی، رئیس سری آ، با ابتکار انگلیسیها موافقت کرد اما اشاره کرد که در کشورهای دیگر لزوماً این نظر را ندارند: «ما میخواهیم پنجره قبل از شروع فصل بسته شود، اما در لالیگا این اتفاق زودتر از ۳۱ اوت نمیافتد و احتمالاً بوندسلیگا و لیگ ۱ هم همین کار را میکنند. ما به اتفاق آرا نیاز داریم که دستیابی به آن آسان نیست.»
لیگ برتر هم مجبور به هماهنگی است؛ اما در اسپانیا پنجره دیرتر بسته میشود
زمستان امسال، پنجره نقلوانتقالات به طور همزمان در لیگ برتر، لیگ ۱، بوندسلیگا و سری آ بسته میشود؛ در تاریخ ۲ فوریه ساعت 23.59. در سالهای گذشته، انگلیسیهای محافظهکار نقلوانتقالات را منحصراً در ۳۱ ژانویه تمام میکردند، مگر اینکه آن روز با تعطیلات آخر هفته مصادف میشد؛ چرا که اداره ثبت انگلیس قصد ندارد برنامه خود را به خاطر فوتبال تغییر دهد.
با این حال، در سال ۲۰۲۵ آنها مجبور شدند خود را با دیگر لیگهای معتبر هماهنگ کنند، زیرا اسپانیا، ایتالیا و آلمان تاریخ ۳ فوریه را اعلام کرده بودند. انگلیس نخواست زودتر از بقیه کار را تمام کند و رسماً دلیل آن را «تأمین هماهنگی» نامید. در سال ۲۰۲۶ نیز چون ۳۱ ژانویه تعطیل است، مشکلی برای توقف همزمان با بقیه وجود ندارد.
خوانندگان دقیق ممکن است متوجه شده باشند: چرا در جمله اول پس از میانتیتر، نامی از لالیگا نیست؟ اکثر لیگهای پیشرو اروپایی روی یک تاریخ واحد برای بستن پنجرههای تابستانی و زمستانی توافق کردهاند، به همین دلیل آلمانیها مجبور شدند دو ساعت و فرانسویها سه ساعت زمان خود را عقب بکشند. با این حال اسپانیا همچنان کمی متمایز عمل کرد؛ در هر دو حالت آنها چهار ساعت وقت اضافه نسبت به بقیه دارند.
چرا؟ چون میتوانند. همانطور که در ابتدای متن آمد: اینها فقط توصیه هستند، نه قانون؛ پس رعایت آنها اجباری نیست. هر کسی هر طور راحتتر است عمل میکند. با این حال، سایر لیگهای معتبر در یک نظر واحد متحد بودند. مثلاً در تابستان ۲۰۲۴، بوندسلیگا در ساعت ۲۱:۰۰ کار را تمام کرد، لیگ ۱ سه ساعت بعد و لالیگا، سری آ و لیگ برتر چهار ساعت بعد از آن.
نشریه دیلی میل گزارش داده بود که انگلیسیها از اتمام زودهنگام استقبال میکنند تا فشار روی کارکنان باشگاهها کاهش یابد؛ چرا که بسیاری از آنها سالها مجبور بودند در روز ضربالاجل تا نیمههای شب کار کنند.
اکنون همه چیز، به جز موارد معدود، در بهترین لیگهای جهان متمرکزتر شده است. پرتغال یک روز فرصت اضافه دارد و ترکیه سه روز. با این حال باشگاههای محلی آنها مانند سعودیها پولهای کلان خرج نمیکنند، بنابراین لیگهای معتبرتر به این موضوع اهمیت چندانی نمیدهند. میتوان نمونههایی چون ویکتور اوسیمن (با ۷۵ میلیون یورو از ناپولی به گالاتاسرای) یا متئو گوندوزی (با ۲۸ میلیون یورو از لاتزیو به فنرباغچه) را به یاد آورد، اما انتقال آنها خارج از عرف زمانی بقیه نبود.
باشگاههای لیگ روسیه هم میتوانند تا ۱۹ فوریه خرید کنند، در حالی که پنجره آنها تازه ۲۳ ژانویه باز میشود. دلیل آن واضح است؛ تعطیلات طولانی زمستانی و اردوها؛ به زمان بیشتری نیاز است تا مهرههای جدید جذب شوند و هماهنگیهای تازه شکل بگیرد.
منبع : ورزش سه
ارسال نظر