به گزارش پارسینه به نقل از خبرفوری، او درباره این سال‌ها می‌گوید اعتیاد برایش شبیه زندان‌بانی بود که او را اسیر کرده، آزار داده و اجازه نداده زندگی را آن‌گونه که می‌خواسته تجربه کند. با این حال، حدود ۲۰ سال پیش فرصتی برای رهایی پیدا کرد؛ دوره‌ای که به گفته خودش، بیماری برای مدتی عقب نشست و او توانست از این زندان بیرون بیاید.

اما برای داریوش، خروج از کمپ یا کنار گذاشتن مواد پایان ماجرا نیست. او اعتیاد را بیماری‌ای می‌داند که همچنان در کمین بازگشت است و معتقد است فرد بهبودیافته باید همواره برای مقابله با آن آماده باشد. به همین دلیل، آگاهی، همراهی با افراد بهبودیافته و استفاده از تجربه دوستان و همدردان را بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر تازه زندگی خود می‌داند.

داریوش می‌گوید امروز شرایط برایش تغییر کرده است: «حالا من زندان‌بانم و او زندانی من است.» با این حال، می‌داند که این زندانی ممکن است هر لحظه تلاش کند دوباره جای خود را در زندگی‌اش باز کند.

او بیماری اعتیاد را به درختی تشبیه می‌کند که ریشه‌هایش در ترس قرار دارد و شاخه‌هایش از نقص‌ها و آسیب‌های اخلاقی و رفتاری پر شده است. از نگاه او، مسیر بهبودی تلاش برای قطع این درخت نیست، بلکه تبدیل تدریجی آن به درختی سرشار از عشق، امید و زندگی است.

روایت داریوش، روایت یک پایان نیست؛ روایت آغاز دوباره است. او خوشحال است که از «زندان» بیرون آمده، اما می‌داند آزادی نیازمند مراقبت دائمی است. برای او، بهبودی تنها نرفتن به سمت مواد نیست؛ ساختن شیوه‌ای تازه برای زندگی، شناختن ترس‌ها و پذیرفتن کمک دیگران است؛ مسیری که قرار است به جای ترس، عشق و امید را در مرکز زندگی قرار دهد.