.svg)
چرا نظارت‌ها معمولاً بعد از کشته شدن آدم‌ها جدی می‌شود؟
اتوبوس جاده‌ای قرار است یکی از امن‌ترین وسایل حمل‌ونقل عمومی باشد وسیله‌ای که ده‌ها نفر با اعتماد به راننده و شرکت مسافربری، سوار آن می‌شوند تا سالم به مقصد برسند. اما وقتی خبر تصادف‌ها و واژگونی‌های اتوبوس را یکی پس از دیگری می‌شنویم، این سؤال مطرح می‌شود که آیا این امنیت واقعاً وجود دارد؟
به گزارش پارسینه، حمیدرضا اسکندری، در هفته‌های اخیر چندین حادثه برای اتوبوس‌ها رخ داده است. در یکی از حوادث اخیر در آزادراه ساوه ـ همدان، ۱۱ نفر جان خود را از دست دادند و ۲۴ نفر مصدوم شدند. بررسی پلیس در این حادثه فقط به راننده ختم نشد برای راننده، شرکت بهره‌بردار آزادراه و مدیر شرکت حمل‌ونقل مسافری قصور اعلام شد.
در حادثه دیگری در محور سربیشه نیز علاوه بر خطای راننده، درباره نظارت شرکت مسافربری بر سلامت فنی اتوبوس و همچنین تغییر در باک استاندارد یا استفاده از باک غیرمجاز، قصورهایی اعلام شده است. در پی بررسی این دو حادثه، فعالیت دو شرکت مسافربری تعلیق شد.
اما مسئله فقط این دو شرکت نیست.
مسافری که بلیت اتوبوس می‌خرد، نمی‌تواند قبل از سوار شدن بررسی کند راننده چند ساعت است پشت فرمان بوده، آیا به اندازه کافی استراحت کرده، اتوبوس از نظر فنی واقعاً سالم است یا خیر؟
مسافر به شرکت حمل‌ونقل اعتماد می‌کند.
و همین اعتماد، مسئولیت شرکت را سنگین‌تر می‌کند.
رانندگی یک اتوبوس با ده‌ها مسافر، با رانندگی یک خودروی شخصی قابل مقایسه نیست. یک سبقت خطرناک، سرعت غیرمجاز، بی‌توجهی به مسیر یا حتی چند ثانیه خواب‌آلودگی راننده می‌تواند سرنوشت چندین خانواده را برای همیشه تغییر دهد.
از طرف دیگر، نمی‌توان همه حوادث را فقط به گردن راننده انداخت. اگر راننده خسته است، چه کسی باید مانع ادامه کار او شود؟ اگر اتوبوس نقص فنی دارد، چه کسی باید اجازه حرکت آن را ندهد؟ اگر اتوبوسی استانداردهای لازم را ندارد، چرا اصلاً باید مسافر سوار آن شود؟
در واقع، وقتی یک اتوبوس دچار حادثه مرگبار می‌شود، مسئولیت آن از راننده تا شرکت، مالک خودرو، وضعیت جاده و.. بررسی شود نه اینکه پرونده با جمله «خطای انسانی» بسته شود.
مسافر قرار نیست متخصص خودرو باشد و قرار نیست هنگام خرید بلیت، نگران این باشد که آیا اتوبوسی که قرار است ساعت‌ها در جاده با آن سفر کند، واقعاً برای این سفر آماده است یا نه.
جان مردم، بخشی از هزینه‌های حمل‌ونقل نیست که بتوان برای کاهش هزینه‌ها از آن کم کرد.
اگر بازرسی دقیق و برخورد قانونی همراه باشد، می‌تواند گفت که شرکت مسافربری فقط فروشنده بلیت نیست بلکه در قبال سلامت مسافر مسئول است.
اما مهم‌تر از برخورد بعد از حادثه، پیشگیری قبل از حادثه است.
نباید صبر کنیم اتوبوسی واژگون شود، خانواده‌ای داغدار شود و چندین نفر مجروح شوند تا تازه متوجه شویم راننده خسته بوده، اتوبوس نقص داشته یا نظارت کافی انجام نشده است.
مسافر باید وقتی بلیت اتوبوس می‌خرد، مطمئن باشد که دارد کرایه سفر می‌دهد، نه اینکه جانش را به شانس می‌سپارد.
ارسال نظر