تعرفه های درمانی سربه فلک کشید؛ هزینه جراحی‌های معمولی معادل چند ماه حقوق دریافتی مردم است؟

به گزارش پارسینه به نقل از اقتصادنیوز، «درمان به قیمت چند ماه حقوق| حضور پُرتعداد طبقه متوسط در صف بیمارستان‌های دولتی | هزینه جراحی‌های معمولی در سال ۱۴۰۵» تیتر گزارش مطهره خردمندان در سرویس اجتماعی سایت اقتصادنیوز است. در بخشی از این گزارش آمده است؛

در سال ۱۴۰۵، یک بیماری ساده یا یک جراحی معمولی می‌تواند خانواده‌ها را مقابل دو مسیر کاملاً متفاوت قرار دهد؛ مسیری که در آن بیمارستان خصوصی با هزینه‌های چند ده میلیونی، امکان برنامه‌ریزی، انتخاب پزشک و کاهش زمان انتظار را فراهم می‌کند و مسیری که در بیمارستان دولتی، هزینه درمان را برای بسیاری از خانواده‌ها قابل تحمل نگه می‌دارد، اما بار دیگری از جنس انتظار، رفت‌وآمد و فشار روانی را به آنها تحمیل می‌کند.

افزایش ۳۵ درصدی تعرفه‌های درمان باعث شده فاصله میان هزینه واقعی خدمات پزشکی و توان پرداخت بسیاری از خانوارها بیشتر شود؛ به‌گونه‌ای که برای بخشی از طبقه متوسط، مراجعه به بیمارستان خصوصی دیگر یک انتخاب نیست، بلکه به تصمیمی وابسته به میزان پس‌انداز و توان مالی تبدیل شده است.

وقتی یک جراحی ساده، چند ماه درآمد می‌خواهد

درمان برای بسیاری از خانواده‌ها دیگر فقط یک هزینه پزشکی نیست؛ مجموعه‌ای از هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم است که از قبض بیمارستان آغاز می‌شود و تا رفت‌وآمد، مرخصی از کار، مراقبت از بیمار و هزینه‌های جانبی ادامه پیدا می‌کند.

یک عمل ساده مانند آپاندیس در بیمارستان دولتی می‌تواند با حمایت بیمه و تعرفه‌های یارانه‌ای برای بیمار هزینه‌ای محدود داشته باشد، اما همان خدمت در بخش خصوصی با احتساب هزینه پزشک، بیهوشی، اتاق و خدمات بیمارستانی می‌تواند به چند ده میلیون تومان برسد.

این اختلاف، فاصله‌ای میان «امکان درمان» و «کیفیت تجربه درمان» ایجاد کرده است؛ فاصله‌ای که برای برخی خانواده‌ها به معنای انتخاب میان پرداخت بدهی یا تحمل انتظار است.

تعرفه‌ها بالا رفت

تعرفه‌های پزشکی سال ۱۴۰۵ شامل خدماتی مانند ویزیت، جراحی، بستری، آزمایش، تصویربرداری و خدمات بیمارستانی افزایش یافته است.

اگرچه بیمه‌های پایه همچنان بخش مهمی از هزینه‌های بستری دولتی را پوشش می‌دهند، اما افزایش تعرفه‌ها باعث شده حتی سهم پرداختی بیماران نیز بر مبنای ارقام بالاتری محاسبه شود.

هزینه درمان تنها به مبلغ ثبت‌شده در پرونده بیمار محدود نمی‌شود. دارو، تجهیزات پزشکی، رفت‌وآمد، مراقبت در منزل، کاهش درآمد ناشی از غیبت از کار و زمانی که اعضای خانواده صرف مراقبت از بیمار می‌کنند، بخش دیگری از هزینه واقعی درمان هستند.

بیمارستان خصوصی چه چیزی را گران‌تر می‌فروشد؟

بیمارستان خصوصی تنها یک تخت یا اتاق بهتر ارائه نمی‌دهد؛ بخشی از هزینه‌ای که خانواده پرداخت می‌کند، خرید زمان و پیش‌بینی‌پذیری است.

در این مسیر، بیمار معمولاً امکان انتخاب پزشک، تعیین زمان جراحی، هماهنگی سریع‌تر آزمایش‌ها و تصویربرداری و استفاده از فضای کم‌ازدحام‌تر را دارد.

اما این امکانات برای همه قابل دسترس نیست. هزینه‌های بالای جراحی، بستری و تجهیزات باعث شده بسیاری از خانواده‌ها حتی با وجود تمایل به استفاده از بخش خصوصی، توان پرداخت آن را نداشته باشند.

در نتیجه، خصوصی بودن درمان به تدریج به امتیازی وابسته به درآمد تبدیل شده است؛ امتیازی که به بیمار امکان می‌دهد بخشی از اضطراب و زمان از دست‌رفته درمان را با پول جبران کند.

بیمارستان دولتی؛ پناه اقتصادی، اما زیر فشار تقاضا

بیمارستان‌های دولتی همچنان اصلی‌ترین مسیر درمان برای میلیون‌ها خانواده هستند. تعرفه‌های پایین‌تر، حمایت بیمه‌ای و یارانه عمومی باعث شده بسیاری از بیماران بتوانند بدون پرداخت هزینه‌های سنگین، خدمات ضروری دریافت کنند.

اما افزایش هزینه‌های بخش خصوصی و کاهش توان مالی خانوارها باعث شده گروه‌های بیشتری از جامعه، از جمله بخشی از طبقه متوسط، به سمت مراکز دولتی حرکت کنند.

افزایش تقاضا برای این مراکز، فشار بیشتری بر ظرفیت تخت‌ها، کادر درمان، زمان انتظار و کیفیت تجربه بیمار وارد می‌کند.

مشکل بسیاری از بیماران در مراکز دولتی الزاماً کیفیت خدمات پزشکی نیست؛ بلکه کمبود ظرفیت، ازدحام و محدودیت منابع است.

سه خانواده، سه تجربه از یک نظام درمانی

 

خانواده‌ای که پول خصوصی نداشت

یک بیمار با درد شدید نیازمند جراحی فوری است. خانواده ابتدا هزینه بیمارستان خصوصی را بررسی می‌کند، اما رقم اعلام‌شده خارج از توان آنهاست. مسیر درمان به بیمارستان دولتی تغییر می‌کند.

هزینه جراحی قابل پرداخت می‌شود، اما خانواده چند ساعت میان آزمایش، تصویربرداری، انتظار تخت و هماهنگی‌های مختلف درگیر می‌شود. هزینه مالی کمتر شده، اما زمان و انرژی خانواده هزینه می‌شود.

کودکی که درمانش رایگان شد، اما خانواده هزینه داد

برای کودکی که نیاز به جراحی دارد، حمایت بیمه‌ای می‌تواند بخش بزرگی از هزینه را حذف کند. اما والدین همچنان باید برای گرفتن نوبت، مراجعه‌های متعدد، مرخصی از کار و همراهی با کودک زمان صرف کنند.

رایگان شدن بخشی از درمان، همه بار درمان را از دوش خانواده برنمی‌دارد.

سالمندی که زمان برایش مهم‌تر از هزینه است

برای یک سالمند با شکستگی یا نیاز به جراحی، سرعت درمان اهمیت زیادی دارد. اما هزینه بالای بخش خصوصی ممکن است خانواده را به سمت بیمارستان دولتی سوق دهد؛ جایی که هزینه کمتر است، اما فرآیند درمان ممکن است طولانی‌تر و دشوارتر باشد.

کوچ طبقه متوسط به صف‌های دولتی

وقتی یک جراحی معمولی می‌تواند معادل چند ماه درآمد یک خانوار باشد، بیمارستان دیگر فقط یک انتخاب پزشکی نیست؛ تبدیل به یک انتخاب اقتصادی می‌شود.

بخشی از طبقه متوسط که پیش‌تر امکان استفاده از خدمات خصوصی را داشت، اکنون بیشتر به سمت بیمارستان‌های دولتی حرکت می‌کند؛ نه به دلیل تغییر نیاز درمانی، بلکه به دلیل تغییر توان پرداخت.

این تغییر، فشار بیشتری بر نظام درمان دولتی وارد می‌کند و نشان می‌دهد مسئله فقط هزینه بیمارستان خصوصی نیست، بلکه ظرفیت پاسخگویی بخش عمومی نیز اهمیت دارد.