در سیاست ، بچه شتر نر باش

 ناصر کمالی مشهود-در تلاطم سیاست، مرز میان «فضیلت اخلاقی» و «سادگی استراتژیک» بسیار باریک و پُرمخاطره است. وفای به عهد، از فرایض ایمان و شأن انسانی است، اما در میدان نبرد با دشمنان پیمان‌شکن، نباید «اخلاق» منجر به «انفعال» شود.

‌
عقلانیت و اخلاق ، پیش شرط سیاست 
قرآن کریم به‌وضوح فرمان می‌دهد:
«اَوْفُوا بِالْعَهْدِ اِنَّ الْعَهْدَ کانَ‌ مَسْؤُلاً.»
به عهد خود وفا کنید که از عهد سؤال می‌شود.
این فرمان، دستورالعمل رفتار اجتماعی یک انسان است بعد یک مسلمان.
اسوه سیاست ، دیانت و اخلاق ، حضرت علی (ع) در مواجهه با فتنه‌ها، فرمانی عقلانی دارد :
«کُنْ فِى الْفِتْنَةِ کَابْنِ اللَّبُونِ؛ لا ظَهْرٌ فَیُرْکَبَ، وَ لا ضَرْعٌ فَیُحْلَبَ.»
در هنگام فتنه، مانند فرزند شتر باش؛ نه پشتی داشته باش که سوارت شوند و نه پستانی که از تو بدوشند.
این یعنی در زمان آشفتگی‌های سیاسی، نباید به دشمن یا فتنه‌گران، اجازه هرگونه  سوءاستفاده داد.کمال عقل در این است که نباید از هر کس و ناکسی، انتظار اخلاق و ادب داشت مخصوصا تربیت شدگان مکتب غرب وحشی و طاغوت بی رحم مانند ترامپ.
‌
مرام سیاسی بزرگان
تاریخ حکمرانی دینی ، گواه بر این است که بزرگان ما ، «سیاست» را با «رعایت مصلحت» و «تقیه» از هم جدا نمی‌کردند. حاج قاسم به رهبری گزارش می‌دهند که یکی از اشرار بزرگ سیستان را به جلسه‌ای دعوت کرده و با اغتنام فرصت ، او را دستگیر می‌کند. در حالی که گویا انتظار تشویق داشت ، رهبری با نگاهی حکیمانه می‌فرمایند: مگر نمی‌گویی دعوتش کردیم؟ یعنی باید به عهد دعوت وفادار بودی. این نه یک بی‌توجهی به جرم، بلکه رعایت «مرام سیاسی» و حفظ «اعتبار کلام» بود و بلافاصله تأکید فرمودند که مأموریت دستگیری نیز باید به انجام برسد که شد. این همان منطق شهید بهشتی است که می‌فرماید: «از پله‌های حرام، نمی‌توان به پشت‌بام سعادت رسید.» در سیاستِ امروز، نباید اجازه داد برای رسیدن به اهداف بزرگ، از مسیرهای آسیب‌زا عبور کرد، اما نباید در برابر دشمن، سادگی مفرط نشان داد.
‌
تئوری قورباغه پخته
امروز و در حالی که دشمن با نگاهی پیمان‌شکن و تدابیر فریبکارانه ، در حال پیشروی است ، باید از تئوری «قورباغه پخته» هراسان بود. دشمن می‌خواهد با اِعمال فشارهای تدریجی ، آرام‌آرام ، مرزهای توانمندی و اقتدار ما را پائین بیاورد تا زمانی که تغییر شرایط ، برای ما عادی و بی‌درد به نظر برسد ، اما این آرامش، تنها پیش‌درآمدی برای یک مرگ ناگهانی و جدّی تدریجی است.
تجربه‌ چند سال اخیر ، نشان داده است که دشمن با شهادت حاج قاسم ، سطح و نوع اراده برخورد ما را سنجید و چون شرایط را مهیا دید سید حسن نصرالله را به شهادت رساند.
به این اقدام هم قانع نشد و باز هم فراتر رفت و بعد از ترور فرماندهان نظامی ، جسارت دشمن فزونی پیدا کرد و  رهبر بزرگ دنیای اسلام را به شهادت رساند.
‌
 فرق میان خویشتنداری اخلاقی و انفعال استراتژیک
در دنیای بی‌رحم و چرک سیاست ، انتظارِ صداقت از دشمن دنی ، نهایت ساده‌لوحی و عین شکست است و نباید اجازه داد «خویشتنداری اخلاقی» به «انفعال استراتژیک» تبدیل شود. در این مقطع تاریخ ساز ، اگر متولیان و مسئولان، ظرفیت حماسه‌ وحدت و همدلیِ اخیر را که در مراسم بدرقه رهبر عزیزمان تبلور و تجلی یافت، در کنار وعده‌ حتمی نصرت پروردگار به شرط ایمان و عمل قرار ندهند، ممکن است دچار مماشات سهو شوند و برگ‌های برنده و اقتدار ایران را در آتش بی‌احتیاطی بسوزانند.
‌
 زمان تصمیم و عمل
باور کنیم جایزه این خویشتنداری و اخلاق‌مداری ، نه یک کاپ افتخار و اخلاق ، که خطر پایمال شدن است و لذا ، اکنون وقت طلایی جبران و پاسخ قاطع به طاغوت‌های عهدشکن است. لازم است برای حفظ عزت و سربلندی ایران، میان «اخلاق درونی» و «سخت‌گیری بیرونی» تمایز قائل شد؛ چرا که در برابر دشمن، تنها زبان قدرت و اقتدار، معنای وفای عهد را برای او روشن می‌کند نه پاسخ های مجازی تکراری.
خلاصه آنکه
اکنون زمان تصمیم است؛ نه تعارف و تأخیر.
امیدواریم که انشالله روزی نرسد از بی عملی پشیمان باشیم که قابل جبران نخواهد بود.