.svg)
مهدی غبرایی: باید و نبایدها در ادبیات مانع جهانی شدن ماست
پارسینه: مهدی غبرایی معتقد است: اگرچه ادبیات ترجمه برای خوانندگان جذاب است، اما ما هم نویسندگان خوب و هم دستمایههای خوب برای نوشتن داریم و اگر مشکلات از سر راه نوشتن برداشته شود، مخاطبان از آثار بومی هم استقبال میکنند.
پارسینه- گروه فرهنگی: مهدی غبرایی، درباره دلایل اقبال خوانندگان ایرانی به آثار ترجمه گفت: من فکر میکنم این موضوع علتهای مختلفی داشته باشد و بررسی همه جوانب آن کار جامعهشناسان است. ترجمه ادبیات که بحث ماست، از دوره مشروطه جذابیت خاصی داشته، چون خوانندگان را با فرهنگها و جهانهای مختلف آشنا میکرده است و چون اکنون تنوع فرهنگ بیشتر شده، به این جذابیت اضافه شده است.
برای مثال، من از ترینیداد که جزیرهای کوچک در دریای کارائیب است، چهار اثر از نایپل ترجمه کردهام. 10 سال قبل هم شاعری از این جزیره که یک میلیون جمعیت دارد، برنده جایزه نوبل شد و همین سبب میشود خواننده علاقهمند شود که بداند مردم دیگر کشورها چگونه زندگی میکنند.
او افزود: عامل دیگری که در سالهای اخیر خصوصا در هفت - هشت سال گذشته، در اقبال مخاطب به ادبیات ترجمه نقش داشته، گرفت و گیری است که در نگارش ادبیات خصوصا نگارش رمان دیده میشود. هم مردم ما نسبت به برخی از موضوعات حساسیت دارند و هم سازمان خاصی است که در مورد آثار آنقدر سعه صدر و تحمل نشان نمیدهد که از موضوعات کوچک بگذرد. آنقدر باید و نباید در کار نویسنده و رماننویس ایجاد میشود که خوانندگان از آثار نویسندگان باسابقه هم دلسرد میشوند.
غبرایی با اشاره به وضعیت ادبیات بومی کشور عنوان کرد: اکنون تولید ادبیات در کشور در حداقل ممکن است. گاه این پرسش مطرح میشود که چرا ادبیات ما جهانی نمیشود؟ این سؤال به نظر من بیپایه است، زیرا اگر بگذاریم ادبیات نوشته شود، تنوع به وجود میآید و ادبیات ما به سمت جهانی شدن میرود.
او در ادامه افزود: من چند نویسنده را میشناسم که وقتی اثر آنها به مشکل برخورده و امکان چاپ پیدا نکرده، کار نوشتن را رها کردهاند و به حرفههای دیگر پرداختهاند. آدمهای بسیاری با این شرایط در کشور ما هستند و وقتی جلو استعدادها گرفته میشود و یا به سمت کارهای دیگر هدایت میشوند، ما کارهای خوب را نخواهیم داشت و وقتی دل و دماغ برای نگارش آثار نباشد، ادبیات خواندنی هم خلق نمیشود.
غبرایی در پایان تأکید کرد: ما هم نویسنده بااستعداد در کشور داریم و هم دستمایههای فراوان برای نوشتن، اما قبل از هر چیز باید مانع و مشکل نوشتن از سر راه برداشته شود.
برای مثال، من از ترینیداد که جزیرهای کوچک در دریای کارائیب است، چهار اثر از نایپل ترجمه کردهام. 10 سال قبل هم شاعری از این جزیره که یک میلیون جمعیت دارد، برنده جایزه نوبل شد و همین سبب میشود خواننده علاقهمند شود که بداند مردم دیگر کشورها چگونه زندگی میکنند.
او افزود: عامل دیگری که در سالهای اخیر خصوصا در هفت - هشت سال گذشته، در اقبال مخاطب به ادبیات ترجمه نقش داشته، گرفت و گیری است که در نگارش ادبیات خصوصا نگارش رمان دیده میشود. هم مردم ما نسبت به برخی از موضوعات حساسیت دارند و هم سازمان خاصی است که در مورد آثار آنقدر سعه صدر و تحمل نشان نمیدهد که از موضوعات کوچک بگذرد. آنقدر باید و نباید در کار نویسنده و رماننویس ایجاد میشود که خوانندگان از آثار نویسندگان باسابقه هم دلسرد میشوند.
غبرایی با اشاره به وضعیت ادبیات بومی کشور عنوان کرد: اکنون تولید ادبیات در کشور در حداقل ممکن است. گاه این پرسش مطرح میشود که چرا ادبیات ما جهانی نمیشود؟ این سؤال به نظر من بیپایه است، زیرا اگر بگذاریم ادبیات نوشته شود، تنوع به وجود میآید و ادبیات ما به سمت جهانی شدن میرود.
او در ادامه افزود: من چند نویسنده را میشناسم که وقتی اثر آنها به مشکل برخورده و امکان چاپ پیدا نکرده، کار نوشتن را رها کردهاند و به حرفههای دیگر پرداختهاند. آدمهای بسیاری با این شرایط در کشور ما هستند و وقتی جلو استعدادها گرفته میشود و یا به سمت کارهای دیگر هدایت میشوند، ما کارهای خوب را نخواهیم داشت و وقتی دل و دماغ برای نگارش آثار نباشد، ادبیات خواندنی هم خلق نمیشود.
غبرایی در پایان تأکید کرد: ما هم نویسنده بااستعداد در کشور داریم و هم دستمایههای فراوان برای نوشتن، اما قبل از هر چیز باید مانع و مشکل نوشتن از سر راه برداشته شود.
منبع:
خبرگزاری ایسنا
ارسال نظر