داستان مرد جسوری که الهام بخش کارتون ملوان زبل شد+ عکس

سید حسین نوران پور

به گزارش پارسینه به نقل از history defined ، خالق شخصیت پاپای ( ملوان زبل)، الزی کریسلر سگار، در سال ۱۸۹۴ در ایلینوی، متولد شد. سگار یک کارتونیست روزنامه بود که برای اولین بار در سال ۱۹۲۹، شخصیت پاپای را در کمیک استریپ خود با نام « تئاتر تیمبل » معرفی کرد. 

شخصیت پاپای از یک ملوان واقعی به نام فرانک «راکی» فیگل الهام گرفته شده بود. فیگل مرد خشن و بی‌ادبی بود که سگار او را از زادگاهش می‌شناخت.

راستش را بخواهید، قرار نبود ملوان زبل شخصیت اصلی داستان باشد، اما او به سرعت در بین خوانندگان محبوب شد. سگار که ذاتاً خیال‌پرداز بود، رویای همیشگی‌اش یعنی تبدیل شدن به یک کارتونیست مشهور را دنبال کرد و ریسک بزرگی کرد.

فرانک «راکی» فیگل

کمیک استریپ سگار در اصل درباره گروهی از شخصیت‌ها از جمله اولیو اویل، هام گراوی و کاستور اویل بود. « تئاتر تیمبل» در ۱۹ دسامبر ۱۹۱۹ در نیویورک ژورنال به نمایش درآمد. این کمیک استریپ بلافاصله مورد توجه قرار نگرفت. 

مانند بسیاری از نشریات، سال‌ها طول کشید تا طرفداران ثابتی پیدا کند. سگار از مردم شهر خود الهام می‌گرفت و آنها را در کمیک استریپ خود زنده می‌کرد. اما این پاپای بود که گوی سبقت را از بقیه ربود و قلب مردم را تسخیر کرد.

فرانک فیگل در سال ۱۸۶۸ متولد شد و در جوانی به همراه خانواده‌اش از لهستان به آمریکا مهاجرت کرد. وقتی سگار با فیگل آشنا شد، او یک ملوان بازنشسته بود که در ایلینوی نظافت و نگهبانی می کرد.

او همیشه دعوا راه می‌انداخت. مشت‌هایی که می‌زد منجر به بدشکلی چشمش شد. او آنقدر در دعواها پیروز شده بود که به یک افسانه محلی تبدیل شده بود و مدام پیپ می‌کشید و با یک طرف دهانش صحبت می‌کرد. 

فیگل اغلب مثل دودکش سیگار می‌کشید و هر روز تی‌شرت‌های ملوانی راه‌راه و کلاه مخصوص خودش را می‌پوشید. او همچنین چانه‌ای قوی و بازوهای کلفت و عضلانی داشت. 

وقتی با بچه‌ها بود، پیپ را با گوشه لبش نگه می‌داشت و برایشان از کارهای احمقانه‌ای که در جوانی انجام داده بود تعریف می‌کرد؛ اغلب از قدرت بدنی‌اش تعریف می‌کرد و با صدای بلند ادعا می‌کرد که اسفناج او را شکست‌ناپذیر کرده است. 

مانند همه بچه‌های دیگر، سگار با گوش دادن به داستان‌های فرانک بزرگ شد و آنها را در ذهن خود به ماجراجویی‌های پیچیده تبدیل کرد. سگار گفت که فیگل به خاطر دعوا کردن شناخته می‌شد، اما او همچنین به خاطر بازی کردن با بچه‌ها و قصه گفتن نیز شناخته می‌شد. در نهایت، ویژگی‌های ملایم‌تر فیگل همان چیزی بود که الهام‌بخش سگار برای خلق شخصیتش در تئاتر تیمبل شد.

تاریخچه مختصری از پاپای

شخصیت پاپای اولین بار در ۱۷ ژانویه ۱۹۲۹ در کمیک‌ها ظاهر شد و جمله معروف اولش را گفت: «فکر می‌کنی من یه کابوی‌ام!؟» 

این شخصیت به سرعت مورد توجه قرار گرفت و از آن زمان تاکنون در کمیک‌ها، کارتون‌ها، فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی ظاهر شده است. این شخصیت به یکی از محبوب‌ترین کارتون‌های دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ تبدیل شد. 

او حتی قسمت‌های کوتاه ۱۵ دقیقه‌ای در رادیو نیز داشت. سپس در سال ۱۹۴۲، پاپای اولین اقتباس رنگی خود را دریافت کرد. از آن به بعد، پاپای بر نسل‌های جوان در سراسر جهان تأثیر گذاشت. 

این شخصیت به سندیکاهای تلویزیونی و مجلات راه یافت و در آثار هنری به تصویر کشیده شد. در سال ۱۹۸۰، فیلمی لایو اکشن با بازی رابین ویلیامز در نقش پاپای و شلی دوال در نقش اولیو اویل، اکران شد. 

تصویر ملوان زبل همچنین در حدود سال ۱۹۹۵ بر روی یک تمبر رسمی از سوی اداره پست ایالات متحده در مجموعه «کتاب‌های کلاسیک کمیک آمریکایی» به یادگار ماند.

پاپای چطور اینقدر محبوب شد؟

نسل‌های زیادی از کودکان کارتون‌های ملوان زبل را تماشا کرده‌اند و کمیک‌های آن را خوانده‌اند، اما این شخصیت دوست‌داشتنی چطور در وهله اول اینقدر محبوب شد؟ 

فرانک فیگل شخصیت سرسختی داشت و اغلب کارهای فوق‌العاده‌ای انجام می‌داد و موفق می‌شد - درست مثل شخصیت پاپای در کارتون‌ها. علاوه بر این، داستان‌های فیگل در مورد دوران جوانی و قدرت بدنی‌اش، الهام‌بخش سگار برای خلق شخصیت پاپای به عنوان مردی سرسخت بود که دائماً بر مشکلات غلبه می‌کند - در درجه اول به این دلیل که اسفناج می‌خورد.البته دلایل دیگری هم برای محبوبیت پاپای وجود دارد. اول از همه، او قابل درک است. بسیاری از مردم بخشی از خودشان را در پاپای می‌بینند.

علاوه بر این، پاپای همیشه آماده‌ مبارزه است و مردم این ویژگی او را تحسین می‌کنند. او همچنین از دفاع از خود و کسانی که دوستشان دارد، نمی‌ترسد، که این یکی دیگر از ویژگی‌هایی است که بسیاری از مردم می‌خواهند داشته باشند.

در نهایت، این ویژگی‌های ملایم‌تر فیگل بود که بیشترین الهام را برای پاپای داشت. او شاید در ظاهر خشن باشد، اما در باطن بسیار مهربان است. او عاشق بچه‌هاست و همیشه برای یک داستان خوب وقت دارد. 

این ویژگی‌ها، پاپای را به شخصیت دوست‌داشتنی‌ای تبدیل کرده که همه ما امروزه می‌شناسیم و دوستش داریم. اما مهم نیست که داستان چقدر تغییر کرده باشد، یک چیز ثابت مانده است: پاپای هنوز هم آن آدم کوچولویی است که همیشه موفق می‌شود، از همه چیز سربلند بیرون بیاید، چیزی که همه ما می‌توانیم برایش هورا بکشیم.