موشک ایرانی که معادلات را به هم ریخت

به گزارش پارسینه به نقل از روزنامه همشهری موشک بالستیک «دزفول» یکی از نمادهای مهم پیشرفت صنایع موشکی ایران در دهه اخیر است؛ موشکی که نه‌فقط یک دستاورد فنی، بلکه حامل پیامی روشن در حوزه بازدارندگی، امنیت ملی و توازن قوا در منطقه به‌شمار می‌آید. دزفول نخستین‌بار در سال ۱۳۹۸ رونمایی شد و از همان ابتدا توجه تحلیلگران نظامی و رسانه‌های بین‌المللی را به‌خود جلب کرد. این موشک با دقت بسیار بالا، تمامی پایگاه‌های آمریکا در منطقه را زیر ضربه ‌خود دارد.

چابک و دقیق

دزفول درواقع نسخه‌ای ارتقایافته از خانواده موشک‌های فاتح محسوب می‌شود، اما با بردی بلندتر و دقتی بالاتر. برد این موشک امکان هدف‌گیری طیف وسیعی از پایگاه‌ها و زیرساخت‌های نظامی در منطقه را فراهم می‌کند. این ویژگی، دزفول را به یکی از ابزارهای کلیدی در دکترین «بازدارندگی فعال» ایران تبدیل کرده است. از منظر فنی، دزفول یک موشک سوخت جامد است؛ موضوعی که اهمیت عملیاتی بالایی دارد. سوخت جامد به‌معنای آمادگی سریع‌تر برای شلیک، نگهداری ساده‌تر و کاهش آسیب‌پذیری در برابر حملات پیش‌دستانه است. همچنین گفته می‌شود این موشک از سامانه‌های هدایت پیشرفته‌تری نسبت به نسل‌های قبلی بهره می‌برد که دقت اصابت (CEP) آن را به‌طور قابل توجهی افزایش داده است.

نامگذاری

اسمی که برای این موشک انتخاب شده نیزحامل بار نمادین است. دزفول یادآور یکی از مقاوم‌ترین شهرهای ایران در دوران جنگ تحمیلی 8ساله است؛ شهری که بارها هدف حملات موشکی رژیم بعثی قرار گرفت و به نماد ایستادگی تبدیل شد. این انتخاب نام، پیوندی آشکار میان حافظه تاریخی جنگ و راهبرد دفاعی امروز ایران برقرار می‌کند.

بازدارندگی

چنین مشخصاتی موجب شده‌است دزفول به ابزار مهمی در دکترین بازدارندگی فعال ایران تبدیل شود؛ به‌ویژه در شرایطی که حضور نظامی بازیگران خارجی و تنش‌های منطقه‌ای افزایش یافته است. دقت بالا و برد قابل توجه این موشک به ایران امکان می‌دهد تا اهداف تعیین‌شده راهبردی را با احتمال اصابت بیشتر از نسل‌های پیشین هدف قرار دهد؛ موضوعی که در محافل نظامی بسیار مورد توجه قرار گرفته است. موشک دزفول، مانند بسیاری از دستاوردهای نظامی ایران، در نقطه تلاقی فناوری، سیاست و ژئوپلیتیک قرار دارد. این موشک نه‌تنها نشان‌دهنده توان مهندسی داخلی در شرایط تحریم است، بلکه بازتاب‌دهنده رویکردی است که امنیت ملی را در اتکا به توان بومی و قدرت بازدارندگی تعریف می‌کند.