هر آنچه باید درباره پرنده عجیب دودو بدانید

مسعود حاجی غلامی گرجی

به گزارش پارسینه به نقل از history defined ، پرنده دودو (نام علمی: Raphus Cucullatus) که زمانی در جزیره بکر موریس ساکن بود، پرنده‌ای بدون بال پرواز است. بحث‌های زیادی در مورد ریشه نام دودو وجود دارد. این نام می‌تواند از کلمه هلندی dodaars به معنای دم کوتاه یا از کلمه پرتغالی doido به معنای احمق گرفته شده باشد.

دودوها چه می‌خوردند؟

بر اساس زیستگاه و اکوسیستم جزیره، بدن دودوها برای زنده ماندن در آنجا به خوبی سازگار شده بود. گفته می‌شود که رژیم غذایی آنها شامل دانه های درخت تامبالکوکه، که در زبان محلی به عنوان درخت دودو شناخته می‌شود، و آجیل، میوه‌ها، ریشه‌ها و حشرات کوچک بود.

آنها همچنین تخم‌های خود را روی درختان نمی‌گذاشتند. ناراحت کننده تر اینکه، این عادت باعث می‌شد انسان‌ها و حیوانات به راحتی به تخم‌ها آسیب برسانند، زیرا آنها در جزیره حرکت می‌کردند.

دودوها چه شکلی بودند؟

زیست‌شناسان تکاملی ادعا می‌کنند که کبوترها و قمری‌ها نزدیکترین خویشاوندان با دودوها هستند، اما از نظر اندازه و وزن با این گونه‌ها تفاوت قابل توجهی دارند.دودوها تقریباً ۹۰ سانتی‌متر قد و بین ۱۵تا۲۰ کیلوگرم وزن داشتند. تصاویر دودوها عمدتاً ترکیبی از پرهای قهوه‌ای-خاکستری است، اما دانشمندان در مورد رنگ واقعی پرهای دودو اتفاق نظر ندارند.

دودوها همچنین منقاری بلند - تقریباً ۲۰ سانتی‌متر - با نوکی خمیده داشتند که با عادات غذایی‌شان مطابقت داشت. کارشناسان معتقدند که منقار آنها ممکن است به اندازه‌ای قوی بوده باشد که می‌توانسته نارگیل را بشکند.احتمالاً کاوشگران اولیه به اشتباه دودوها را چاق و تنبل تصویر می‌کردند. 

دودوها چگونه و چه زمانی منقرض شدند؟

احتمالاً سه عامل منجر به انقراض دودوها شده است؛ در زمانی پیش از ورود انسان‌ها به موریس - جزیره‌ای که دودوها قرن‌ها در آن زندگی و تکامل یافته بودند - این گونه هیچ شکارچی طبیعی نداشت اما به دلیل ناتوانی‌شان در سازگاری با تهدیدهای قریب‌الوقوع و فرار به شیوه‌ای که باید، آنها به هدفی آسان برای کاوشگران انسانی تبدیل شدند. غربی‌ها با حیوانات اهلی مانند موش، گربه، سگ و خوک به جزیره موریس آمدند. حیوانات مهاجم در محیط جدید موریس ویرانی به بار آوردند و روال زندگی دودوهایی را که هیچ تجربه قبلی با آنها نداشتند، مختل کردند.دودوها تخم‌های خود را مستقیماً روی زمین می‌گذاشتند، بنابراین مهاجمان تخم‌های دودو را می‌خوردند. فعالیت‌های انسانی و مهاجرت از سایر نقاط جهان، این موجود بومی را در زیستگاه خود زندانی کرد.

علاوه بر این، تازه واردان از منابع طبیعی جزیره سوءاستفاده می کردند و به دودوها و سایر گونه‌ها و گیاهان بومی آسیب رساندند و در نهایت راه را برای انقراض این پرنده عجیب هموار کردند.از بین رفتن زیستگاه، تجاوز حیوانات خارجی و تهاجم کاوشگران، سه دلیل اصلی انقراض دودو بودند.

آیا می‌توانستیم از انقراض دودوها جلوگیری کنیم؟

همانطور که قبلاً بحث کردیم، دلایل زیادی پشت انقراض پرنده دودو وجود داشت. اگرچه ورود مهاجمان انسانی ناقوس مرگ آنها بود، اما آیا راه‌هایی برای جلوگیری از انقراض پرنده دودو وجود داشت؟ اگرچه دودوها فقط در جزیره موریس زندگی می‌کردند یا به شکارچیان طبیعی عادت نداشتند، اما اگر در جای دیگری وجود داشتند یا راهی برای محافظت از خود در برابر شکارچیان داشتند، ممکن بود راهی برای ادامه و زنده ماندن پیدا کنند. اگر انسان‌ها به جای شکار این موجودات عجیب، دلسوزی بیشتری نسبت به آنها نشان می‌دادند و آنها را حفظ می‌کردند، می‌توانستیم آنها را به سایر نقاط جهان معرفی کنیم، جایی که می‌توانستند سازگار شوند و رشد کنند.