داستان عجیب و ترسناک مردی که پوست سرش کنده شد و زنده ماند+ عکس

سید حسین نوران پور 

به گزارش پارسینه به نقل از history defined، این تصویر در طول اعصار همچنان دست به دست می‌شود. داستان رابرت مک‌گی، یتیمی جوان که در جستجوی زندگی بهتر، مهاجرت به سمت غرب را آغاز کرد، داستانی جذاب و دیدنی است. او نمی‌دانست که این سفر او را به رویارویی سرنوشت‌ساز با جنگجویان سیوکس سوق خواهد داد.

این برخورد او را زخمی اما زنده نگه داشت. گوشت جمجمه‌اش در یک حادثه وحشیانه کنده شد. این اتفاق در تابستان ۱۸۶۴، زمانی که او تنها ۱۴ سال داشت، رخ داد.

او چگونه توانست چنین واقعه وحشتناکی را تحمل کند؟ و این مصیبت و نجات پس از آن، چه چیزی را در مورد دورانی که در آن زندگی می‌کرد، آشکار می‌کند؟

سفر مک‌گی در عین حال، سفری سرشار از انعطاف‌پذیری، افسانه و اراده‌ای شگفت‌انگیز برای زنده ماندن در برابر همه مشکلات است.

خانواده مک‌گی به غرب مهاجرت می‌کنند

در سال ۱۸۶۴ در سن ۱۴ سالگی، رابرت مک‌گی سفری به سمت غرب را آغاز کرد. او و خانواده‌اش در مرزهای آمریکا به دنبال آینده‌ای روشن‌تر بودند.

مقصد آنها کانزاس بود. آنها به یک قطار واگنی پیوستند که از میان زمین‌های ناهموار عبور می‌کرد. متأسفانه، در طول مسیر، والدین رابرت تسلیم شرایط سخت شدند و او را یتیم گذاشتند.

رابرت مک‌گیِ فقیر با رسیدن به فورت لیون‌ورث کانزاس، امیدوار بود که در ارتش ثبت نام کند. اما به دلیل سن کمش، درخواستش رد شد.

او هنوز باید راهی برای امرار معاش خود پیدا می‌کرد. در نهایت در یک شرکت حمل و نقل که تدارکات را به فورت یونیون در نیومکزیکو حمل می‌کرد، مشغول به کار شد.

در آن زمان، در تابستان ۱۸۶۴، رابرت مک‌گی به عنوان راننده‌ قطار واگن که توسط شرکت حمل و نقل سازماندهی شده بود، مشغول به کار شد. آنها همچنین از حمایت اسکورت ارتش ایالات متحده نیز برخوردار بودند.

با وجود درگیری‌هایی که در طول مسیر با قبایل بومی آمریکا رخ داد، واگن‌ها توانستند تقریباً ۱۶ مایل در روز را طی کنند.

با این حال، در یک روز سوزان ۱۸ ژوئیه، پیشگامان که از گرما خسته شده بودند، تصمیم گرفتند در نزدیکی والنات کریک اردو بزنند. این مکان در نزدیکی فورت زارا در کانزاس قرار داشت. متأسفانه، رانندگان و اسکورت آنها نسبت به امنیت بی‌تفاوت شده بودند. اردوگاه آنها یک مایل از حضور حفاظتی ارتش فاصله داشت و این به آنها توهم امنیت می‌داد اما خطر در شرف وقوع بود

حمله قبایل سرخ‌پوست به اردوگاه 

در یک اتفاق ویرانگر، شب آرام اردوگاه در نزدیکی نهر لیتل کاو از هم پاشید. تقریباً ۱۵۰ جنگجوی سرخپوست سیوکس ، که گفته می‌شود توسط رئیس ترسناک آنها، لاک‌پشت کوچک، رهبری می‌شدند، حمله‌ای ناگهانی را آغاز کردند. رانندگان کامیون در حالی که از شام خود لذت می‌بردند، غافلگیر شدند و فرصتی برای دفاع نداشتند. هوا پر از تیر و تفنگ بود. جنگجویان سیوکس، کاروان‌های ناآماده را در هم کوبیدند و ردی از ویرانی به جا گذاشتند. آنها واگن‌ها را غارت و نابود کردند، نمایشی ویرانگر از خشونت. 

در نهایت، چیزی بین هشت تا چهارده نفر از اعضای گروه به دست جنگجویان به سرنوشتی وحشتناک دچار شدند.

در نهایت، قتل عام در نهر لیتل کاو یکی از دلخراش‌ترین حوادث تاریخ مسیرهای مرزی را رقم زد.

در میان تمام هرج و مرج، رابرت مک‌گی بیچاره خود را در معرض خشم لاک‌پشت کوچولو یافت. رابرت با زخم‌های متعدد تیر، شلیک تپانچه به پشتش و ضربه تبر، به صورت روی خاک افتاده بود. اما هنوز هوشیار بود. لاک‌پشت کوچولو، رئیس سرخپوستان، با یک ضربه عمدی، تکه بزرگی از پوست سر و موهای سر رابرت - شصت و چهار اینچ مربع - را از پشت گوش‌هایش برید. این موضوع، شدت مصیبت رابرت را تشدید می‌کرد.

به طرز معجزه آسایی، در میان قتل عام و اجساد پوست کنده شده، رابرت مک گی و یک پسر جوان دیگر به عنوان تنها بازماندگان ظاهر شدند. با تشخیص اینکه رابرت هنوز به زندگی چسبیده است، او را به سرعت به فورت لارند منتقل کردند. 

زنده ماندن از اسکالپینگ

رابرت مک‌گی بر مشکلات غلبه کرد و توانست از آن پوست کندن وحشتناک که متحمل شده بود، بهبود یابد. متأسفانه، پسر دیگری که از این قتل عام جان سالم به در برده بود، در بیمارستان بر اثر جراحات وارده جان باخت.

از سوی دیگر، رابرت مک‌گی هنوز از آسیب‌های ناشی از این حادثه رنج می‌برد. اما او به آرامی سلامت خود را بازیافت و در نهایت به طور کامل بهبود یافت. اگرچه او در این حمله وحشیانه، پوست سرش را از دست داد، اما رابرت به زندگی خود ادامه داد و داستان او گواهی بر عزم راسخ و تزلزل‌ناپذیرش است.

او تصمیم گرفت از بدشکلی چهره‌اش سوءاستفاده کند. او از توجه مطبوعات برای ایجاد حرفه خود در حضور در ملاء عام استفاده کرد.

جراحان مشهور حتی روش‌های آزمایشی مختلفی را برای ترمیم موهای او امتحان کردند اما متأسفانه تلاش‌های آنها بی‌نتیجه ماند.

با گذشت زمان، افسانه‌ای پدیدار شد. این افسانه به دروغ ادعا می‌کرد که زنده ماندن مک‌گی منحصر به فرد بوده است. اگرچه این اتفاق بدون شک معجزه‌آسا بود، اما رابرت مک‌گی تنها فردی نبود که چنین تجربه هولناکی را تحمل کرد.

اسکالپینگ در طول تاریخ

جوزیا ویلبارگر در تگزاس، مورد حمله سرخپوستان کومانچی قرار گرفت. او مورد اصابت تیر قرار گرفت و پوست سرش کنده شد، اما توانست از این مصیبت جان سالم به در ببرد. ویلبارگر احساس برداشتن پوست سرش را به طرز شگفت‌آوری بدون درد توصیف کرد. او آن را به صدای غرش رعد در دوردست تشبیه کرد.

به همین ترتیب، ویلیام تامپسون در جریان یک کمین از ناحیه شانه زخمی شد و پوست سرش کنده شد. او در حین حمله غش کرد، اما خوش شانس بود که گرمای تابستان به جلوگیری از خونریزی کمک کرد.

نکته قابل توجه این است که بومیان آمریکا پوست سر تامپسون را کنار او گذاشتند. پس از به هوش آمدن، او آن را برداشت و به دنبال کمک پزشکی رفت. در آنجا، او با درخواستی منحصر به فرد از دکتر ریچارد مور خواست تا پوست سر او را دوباره به جمجمه‌اش پیوند بزند.

با گذشت زمان، عمل پوست کندن پوست سر سرانجام کاهش یافت به ویژه با فروکش کردن درگیری‌ها بین مهاجران و قبایل بومی آمریکا.

امروزه، اسکالپینگ یک پدیده تاریخی محسوب می‌شود. با این حال، همچنان یادآور فراموش‌نشدنی درگیری‌های خشونت‌آمیز و پیچیدگی‌های فرهنگی است که تاریخ آمریکای شمالی را شکل داده است.