کشف جالب تبرهای آهنی ۲ هزار ساله + تصاویر

به گزارش پارسینه به نقل از فرادید، در ارتفاعات جنگلی منطقه زاورلند در آلمان، مجموعه‌ای از صخره‌های عظیم آتشفشانی قرار دارد که قرن‌ها توجه گردشگران، تاریخ‌پژوهان و باستان‌شناسان را به خود جلب کرده است. اکنون کشفی تازه نشان می‌دهد که این صخره‌ها احتمالاً در بیش از دو هزار سال پیش مکانی مقدس برای انجام آیین‌های مذهبی بوده‌اند.

باستان‌شناسان مؤسسه باستان‌شناسی وستفالن در سال ۲۰۲۵ در بررسی‌های خود شواهد تازه‌ای به دست آوردند که نشان می‌دهد صخره‌ای به نام بروخهاوزر اشتاینه در دوران عصر آهن نقشی مهم در باورهای مذهبی مردم آن زمان داشته است.

این مجموعه صخره‌ای در نزدیکی شهر اولسبرگ در غرب آلمان قرار دارد و از چهار صخره بزرگ آتشفشانی تشکیل شده که تا حدود ۱۰۰ متر از سطح تپه‌های اطراف بلندتر هستند. امروزه این مکان یکی از جاذبه‌های طبیعی و مسیرهای محبوب کوهنوردی به شمار می‌رود، اما در عین حال یک محوطه مهم باستان‌شناسی نیز محسوب می‌شود.

در دوره عصر آهن، یعنی حدود قرن پنجم تا سوم پیش از میلاد، اطراف این صخره‌ها با دیوارهای دفاعی احاطه شده بود و چیزی شبیه دژ کوهستانی شکل گرفته بود. سال‌ها برای پژوهشگران این پرسش وجود داشت که چرا مردم باستان چنین تلاش زیادی برای ساخت استحکامات در مکانی سرد، بادخیز و دور از سکونتگاه‌های اصلی انجام داده‌اند.

باستان‌شناس مانوئل زایلر می‌گوید هیچ نشانه‌ای از سکونت دائمی در بالای این صخره‌ها وجود ندارد. شرایط سخت محیطی و فاصله زیاد آن از مسیرهای مهم بازرگانی باستانی نشان می‌دهد که این مکان برای زندگی مناسب نبوده است.

کشف دو تبر باستانی

پاسخ این معما زمانی روشن شد که ماتیاس دیکهاوس، پژوهشگر محلی که با مجوز رسمی از فلزیاب استفاده می‌کرد، دو تبر آهنی بسیار فرسوده را درست زیر لایه خاک در یکی از لبه‌های صخره‌ای به نام «فلدشتاین» پیدا کرد.

چیزی که توجه او را جلب کرد، نحوه قرار گرفتن عجیب تبرها بود. تیغه‌های آن‌ها دقیقاً با زاویه‌ای قائم نسبت به هم قرار گرفته بودند؛ حالتی که به نظر نمی‌رسید تصادفی باشد.

وقتی باستان‌شناسان محل را حفاری کردند، صحنه‌ای جالب‌تر آشکار شد. زیر تبرها گودالی کم‌عمق در دل صخره تراشیده شده بود.

آیینی عجیب با سنگ کوارتز

درون این گودال قطعات کوارتز خردشده، یک صفحه سنگی و یک سنگ چکشی پیدا شد. به نظر می‌رسد این ابزارها برای خرد کردن کوارتز به قطعات کوچک استفاده شده بودند. پس از انجام این کار، گودال دوباره با دقت پر شده و مواد داخل آن مهر و موم شده بود.

باستان‌شناسان معتقدند این مجموعه اقدامات نشان‌دهنده یک مراسم آیینی برنامه‌ریزی‌شده است.

به گفته زایلر، مردم باستان به بالای این صخره می‌آمدند، از سنگ کوارتز استخراج می‌کردند، آن را خرد می‌کردند، گودال را دوباره پر می‌کردند و سپس تبرها را روی آن قرار می‌دادند. همه این مراحل نشان می‌دهد که این کار بخشی از یک مراسم نمادین بوده است.

«زخم کوه» در باورهای آیینی

پژوهشگران معتقدند استخراج کوارتز از دل صخره نوعی «زخم در کوه» ایجاد می‌کرد. سپس با پر کردن گودال، این زخم به‌طور نمادین «بسته» می‌شد. قرار دادن تبرها روی سطح صخره احتمالاً آخرین مرحله آیین و نشانه پایان مراسم بوده است.

نکته جالب این است که استخراج کوارتز در پایین صخره بسیار آسان‌تر بود، اما مردم باستان عمداً این کار را در بالای صخره‌ای بلند و بادخیز انجام می‌دادند. این موضوع نشان می‌دهد که خودِ مکان اهمیت معنوی داشته است.

پژوهشگران معتقدند ارتفاع زیاد این مکان ممکن است در ذهن مردم باستان به‌عنوان فضایی میان جهان انسان‌ها و جهان نیروهای ماورایی در نظر گرفته می‌شده است. در اسطوره‌های سلت‌ها چنین مکان‌هایی گاهی دروازه‌ای به «جهان دیگر» تلقی می‌شدند؛ جایی که خدایان یا ارواح نیاکان در آن زندگی می‌کنند.

به گفته زایلر، ممکن است کوارتزی که از چنین مکانی به دست می‌آمد اهمیت مقدسی داشته باشد و برای اهداف ویژه استفاده می‌شده باشد.