یک نویسنده لهستانی به عادات غذایی برخی سیاستمداران از جمله صدام از دید سرآشپز‌های آن‌ها پرداخته است.
۱۰ خرداد ۱۳۹۹ - ۰۳:۱۵
۱

«ویتولد شابوفسکی» نویسنده‌ای لهستانی است که چهار سال زمان صرف پرداختن به سرآشپز‌های «دیکتاتورها» کرده است.

اکثر این افراد بسیار محتاط بودند و بیشترشان برای سال‌ها از صحبت با این نویسنده خودداری می‌کردند. او به تدریج جزئیات کافی به دست آورد تا آن‌ها را در کتابی به چاپ برساند.

این سرآشپز‌ها برای تعدادی از سادیسمی‌ترین و ترسناک‌ترین دیکتاتور‌های جهان آشپزی کردند. او می‌خواست بداند تهیه غذا برای شخصی که کوچکترین اشتباه شما می‌تواند به قیمت مرگ شما و خانواده‌تان تمام شود، به چه شکلی است.

ابو عالی اولین بار در زمان جنگ ایران و عراق در ارتش برای صدام آشپزی کرد. غذای مورد علاقه او سوپ ماهی بود. اگر صدام خوش‌خلق بود که هیچ، اما اگر طعم غذا به مذاقش خوش نمی‌آمد، سر آشپز را احضار می‌کرد و مثلا به او می‌گفت: «کدام احمقی آنقدر نمک به این املت زده است؟» بعد او ابو علی را بابت "اسراف" غذا ۵۰ دینار جریمه می‌کرد.

به گفته ابو عالی، تنها زمانی که صدام شخصا به آشپزخانه سرکشی می‌کرد، در زمان ماه مبارک رمضان بود که قرار بود او در طول روز روزه باشد و نمی‌خواست کسی غذا خوردن او را ببیند.

سرآشپز پل پوت، دیکتاتور کامبوجی هم می‌گوید که او عاشق آبگوشت مرغ بود. جنبش خمر سرخ به رهبری او از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ بر کامبوج حکم راند.

پل پوت در مدت ۴ سال حکومت خمر‌های سرخ سه میلیون تن از جمعیت ۸ میلیون نفری کامبوج را در کشتزار‌های مرگ در گودال‌هایی که در زمین حفر کرده بودند، به رگبار بسته و سپس همان جا به خاک می‌سپردند.

او برای ایجاد کنترل، مردمش را گرسنه نگاه می‌داشت و مجبورشان می‌کرد بابت هر لقمه غذا از او قدردانی کنند. به گفته سرآشپز پوت، گرسنگی جریمه ضعف یا نافرمانی هم بود. مردم برای زنده ماندن ملخ، کرم و تخم مورچه می‌خوردند.

رطیل کبابی و قورباغه‌های پخته شده در برگ‌های موز، غذا‌های لوکس محسوب می‌شدند. اما آن‌ها از شکار موش‌ها منع می‌شدند که همین امر انبار غلات را از بین می‌بردند و باعث گرسنگی بیشتر می‌شد. در مقابل برای سربازان خمر سرخ، فیل کشته می‌شد.

سرآشپز انور خوجه، دیکتاتور کمونیست آلبانی هم که در سال ۱۹۸۵ مرد، درباره عادت‌های غذایی او مطالبی گفته است. غذای مورد علاقه او گلوله‌های خمیری شکرپاره دیابتی بوده است. خوجه به دیابت مبتلا بود و طبق توصیه پزشکان روزانه نباید بیش از ۱۵۰۰ کالری دریافت می‌کرد. انور خوجه صبحانه پنیر با مربا می‌خورد، ناهار سوپ سبزیجات و ماهی و شام، ماست.

عیدی امین، دیکتاتور اوگاندا شخصی بود که خودش را رئیس‌جمهوری مادام العمر، سپهبد، پروردگار همه جانوران زمین و ماهی‌های دریاها، پادشاه بی‌نظیر اسکاتلند و فاتح امپراتوری بریتانیا معرفی می‌کرد. غذای مورد علاقه او بز کبابی بود.

یک نویسنده لهستانی به عادات غذایی برخی سیاستمداران از جمله صدام از دید سرآشپز‌های آن‌ها پرداخته است.

«ویتولد شابوفسکی» نویسنده‌ای لهستانی است که چهار سال زمان صرف پرداختن به سرآشپز‌های «دیکتاتورها» کرده است.

اکثر این افراد بسیار محتاط بودند و بیشترشان برای سال‌ها از صحبت با این نویسنده خودداری می‌کردند. او به تدریج جزئیات کافی به دست آورد تا آن‌ها را در کتابی به چاپ برساند.

این سرآشپز‌ها برای تعدادی از سادیسمی‌ترین و ترسناک‌ترین دیکتاتور‌های جهان آشپزی کردند. او می‌خواست بداند تهیه غذا برای شخصی که کوچکترین اشتباه شما می‌تواند به قیمت مرگ شما و خانواده‌تان تمام شود، به چه شکلی است.

ابو عالی اولین بار در زمان جنگ ایران و عراق در ارتش برای صدام آشپزی کرد. غذای مورد علاقه او سوپ ماهی بود. اگر صدام خوش‌خلق بود که هیچ، اما اگر طعم غذا به مذاقش خوش نمی‌آمد، سر آشپز را احضار می‌کرد و مثلا به او می‌گفت: «کدام احمقی آنقدر نمک به این املت زده است؟» بعد او ابو علی را بابت "اسراف" غذا ۵۰ دینار جریمه می‌کرد.

به گفته ابو عالی، تنها زمانی که صدام شخصا به آشپزخانه سرکشی می‌کرد، در زمان ماه مبارک رمضان بود که قرار بود او در طول روز روزه باشد و نمی‌خواست کسی غذا خوردن او را ببیند.

سرآشپز پل پوت، دیکتاتور کامبوجی هم می‌گوید که او عاشق آبگوشت مرغ بود. جنبش خمر سرخ به رهبری او از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ بر کامبوج حکم راند.

پل پوت در مدت ۴ سال حکومت خمر‌های سرخ سه میلیون تن از جمعیت ۸ میلیون نفری کامبوج را در کشتزار‌های مرگ در گودال‌هایی که در زمین حفر کرده بودند، به رگبار بسته و سپس همان جا به خاک می‌سپردند.

او برای ایجاد کنترل، مردمش را گرسنه نگاه می‌داشت و مجبورشان می‌کرد بابت هر لقمه غذا از او قدردانی کنند. به گفته سرآشپز پوت، گرسنگی جریمه ضعف یا نافرمانی هم بود. مردم برای زنده ماندن ملخ، کرم و تخم مورچه می‌خوردند.

رطیل کبابی و قورباغه‌های پخته شده در برگ‌های موز، غذا‌های لوکس محسوب می‌شدند. اما آن‌ها از شکار موش‌ها منع می‌شدند که همین امر انبار غلات را از بین می‌بردند و باعث گرسنگی بیشتر می‌شد. در مقابل برای سربازان خمر سرخ، فیل کشته می‌شد.

سرآشپز انور خوجه، دیکتاتور کمونیست آلبانی هم که در سال ۱۹۸۵ مرد، درباره عادت‌های غذایی او مطالبی گفته است. غذای مورد علاقه او گلوله‌های خمیری شکرپاره دیابتی بوده است. خوجه به دیابت مبتلا بود و طبق توصیه پزشکان روزانه نباید بیش از ۱۵۰۰ کالری دریافت می‌کرد. انور خوجه صبحانه پنیر با مربا می‌خورد، ناهار سوپ سبزیجات و ماهی و شام، ماست.

عیدی امین، دیکتاتور اوگاندا شخصی بود که خودش را رئیس‌جمهوری مادام العمر، سپهبد، پروردگار همه جانوران زمین و ماهی‌های دریاها، پادشاه بی‌نظیر اسکاتلند و فاتح امپراتوری بریتانیا معرفی می‌کرد. غذای مورد علاقه او بز کبابی بود.

بهترین خرید
نظرات
ناشناس
نان و ماست و اندکی آبگوشت! خیار و گوجه
ارسال نظر
بهترین خرید
نمای روز
بهترین خرید
بهترین خرید
بهترین خرید
بهترین خرید
بهترین خرید
آخرین اخبار
بهترین خرید
بهترین خرید
{*ticket:47634*}