خاطره ای که اسدالله علم برای رفع کسالت شاهنشاه تعریف کرد!

بر اين باورم كه باید یک بار دیگر در شناخت آخرین شاه ایران کوشش کرد. بدون شك او استاديوم و ميدانها و كارخانه‌جات زيادي را ساخته اما کار بزرگ انقلاب اسلامی برچیده شدن بساط «شاه» و «شاهنشاهی» بود. بساط سیستمی که مملکت را ملک طلق پدرش می دانست و رعایا تنها اجازه داشتند «خاک پای همایونی» را بوسه بزنند.

بد نیست توجه کنیم که آخرین شاه ایران نگاهش به مردم و مخالف چگونه بود و تا چه اندازه از زجر کشیدن مخالفانش لذت می برد. اسدالله علم در زمان مصدق به بیرجند فرستاده می شود و اداره امور املاک و مستغلات شاهنشاهی از او گرفته می شود. بعد ها او در خاطرات روزانه اش داستانی از روزها حضورش در بیرجند نقل می کند. علم در آنجا یک گروه کماندویی راه انداخته بود تا کارهایی که او می خواهد انجام دهند. او برای آنکه شاه را از حالت «کسالت» رها کند برایش نقل میکند که چطور آدم های او «میخ طویله» را به «ماتحت یک روزنامه نگار» فرو کردند:

«ديدم شاهنشاه خيلي کسل هستند مقداري از قصه هاي زمان مصدق که آن وقت واقعاً غصه بود برايشان تعريف کردم که بر من در تبعيد مصدق چه ميگذشت و چه فکرها کردم. منجمله مدير يک روزنامة مصدقي را در مشهد که فکر ميکنم نام خوشه يا سنبله داشت و به زن من فحاشي کرده بود وسيله محمدرفيع خان خزاعي تربتي که از اقوام من بود در مشهد دزيدم و محمدرفيع خان مرحوم او را براي من به بيرجند فرستاد.... و در بين راه ميخ طويلهاي به مقعد او وارد کرده بودند.»
علم گفته بود که از این واقعه ناراحت شده اما نکته مهم نوع نگاه حضرت شاهنشاه آریامهر بود که این مسائل برایش تعریف می شد تا از «کسالت» خارج شوند.

داوود حشمتی