.svg)
حیوانات بی‌پناه مسئولیتی که نمی‌توانیم نادیده بگیریم
گاهی یک جفت چشم کوچک در گوشه خیابان، کنار سطل زباله یا زیر یک ماشین، تمام دنیای آدم را برای چند لحظه متوقف میکند؛ گربه‌ای که گرسنه است، سگی که از سرما می‌لرزد یا حیوانی که بر اثر تصادف آسیب دیده و نمی‌تواند از خودش دفاع کند.
به گزارش پارسینه/ فریماه شیخ الاسلامی//شاید ما با عجله از کنارشان عبور کنیم و به زندگی روزمره‌مان ادامه دهیم، اما برای آن موجود کوچک، همان چند لحظه می‌تواند تفاوت میان گرسنگی و سیری، درد و درمان یا حتی مرگ و زندگی باشد.
من همیشه به گربه‌ها علاقه داشته‌ام. امروز هم چند گربه دوست‌داشتنی در زندگی‌ام حضور دارند دو گربه که در حیاط کافه از آن‌ها مراقبت می‌کنم و یکی که در خانه کنار ما زندگی میکند. میوی عزیزم را هم داشتم گربه‌ای که حضورش برایم پر از خاطره و محبت بود و حالا دیگر در کنارم نیست.
شاید همین تجربه‌ها باعث شده بیشتر به این فکر کنم که حیوانات برای دوست داشته شدن، به چه چیزهایی نیاز دارند؛ به غذا، امنیت، درمان و مهم‌تر از همه، به انسان‌هایی که رنجشان را نادیده نگیرند.
در بسیاری از شهرها و روستاهای ما، سگ‌ها و گربه‌های بی‌سرپرست با مشکلات متعددی روبه‌رو هستند از گرسنگی و بیماری گرفته تا تصادف، آزار و نبود پناهگاه مناسب.
البته همه شهروندان امکان نگهداری از حیوانات را ندارند و قرار هم نیست چنین انتظاری از همه داشته باشیم. اما میان نگهداری از یک حیوان و بی‌تفاوت عبور کردن از کنار رنج او، راه‌های دیگری نیز وجود دارد.
می‌توانیم در حد توان برای حیوانی آب و غذا فراهم کنیم، در صورت مشاهده حیوان آسیب‌دیده از دامپزشک یا گروه‌های امدادی کمک بگیریم و از آزار حیوانات جلوگیری کنیم.
در عین حال، کمک به حیوانات باید آگاهانه و مسئولانه باشد. غذا دادن به‌تنهایی راه‌حل کامل نیست؛ کنترل اصولی جمعیت، واکسیناسیون، درمان، عقیم‌سازی با نظارت دامپزشکی و جلوگیری از رهاسازی حیوانات خانگی نیز اهمیت زیادی دارد.
حیوانات بی‌سرپرست خودشان انتخاب نکرده‌اند که در خیابان زندگی کنند. گاهی رها شدن آن‌ها نتیجه تصمیم انسان‌هاست و گاهی نیز حاصل زادآوری بدون کنترل و نبود برنامه‌های مناسب برای مدیریت جمعیتشان.
بنابراین، حل این مسئله هم به مسئولیت‌پذیری شهروندان نیاز دارد و هم به برنامه‌ریزی علمی و مستمر نهادهای مسئول.
شهر مهربان، شهری است که رنج موجودات ضعیف‌تر را می‌بیند
نحوه رفتار ما با حیوانات، بخشی از فرهنگ اجتماعی ماست. جامعه‌ای که بتواند با موجودات آسیب‌پذیر خود مسئولانه رفتار کند، برای کاهش رنج و حفظ کرامت نیز ارزش قائل است.
البته حمایت از حیوانات نباید به نادیده گرفتن نگرانی‌های بهداشتی، ایمنی شهروندان یا حقوق افرادی منجر شود که از حضور حیوانات در محیط زندگی‌شان نگران‌اند. راه‌حل درست، ایجاد تعادل میان سلامت عمومی، آسایش شهروندان و رفتار انسانی با حیوانات است.
برخوردهای مقطعی و روش‌های خشونت‌آمیز، جای برنامه‌ریزی علمی و پایدار را نمی‌گیرند. مدیریت اصولی حیوانات بی‌سرپرست به همکاری شهرداری‌ها، دامپزشکان، تشکل‌های حمایت از حیوانات و شهروندان نیاز دارد.
من به عنوان یک خبرنگار از شهرداری‌ها و سازمان‌های دامپزشکی انتظار دارم که
برنامه‌ای شفاف و مستمر برای واکسیناسیون، درمان و عقیم‌سازی اصولی حیوانات بی‌سرپرست اجرا کنند.
مراکز مشخصی برای رسیدگی به حیوانات آسیب‌دیده و بیمار معرفی کنند تا شهروندان بدانند هنگام مشاهده یک حیوان گرفتار یا مجروح با کجا تماس بگیرند.
با مشارکت دامپزشکان و تشکل‌های معتبر، برنامه‌های واگذاری مسئولانه و جلوگیری از رهاسازی حیوانات خانگی را گسترش دهند.
درباره شیوه‌های انسانی و علمی مدیریت جمعیت حیوانات بی‌سرپرست، اطلاع‌رسانی کنند و گزارش عملکرد خود را در دسترس عموم قرار دهند.
از شهروندان نیز می خواهیم که در صورت امکان، در حد توان خود کمک کنند، حیوانات خانگی را مسئولانه نگهداری کنند و در صورت مشاهده آزار حیوانات، از مسیرهای قانونی و ایمن موضوع را پیگیری کنند.
حیوانات بی‌پناه نمی‌توانند از حقوق و نیازهای خود دفاع کنند این مسئولیت ماست که صدای رنجشان را بشنویم.
قرار نیست همه ما پناهگاه بسازیم یا حیوانی را به خانه بیاوریم. گاهی یک ظرف آب، یک تماس برای کمک به حیوانی مجروح یا جلوگیری از یک رفتار آزاردهنده، قدمی کوچک اما ارزشمند است.
شاید نتوانیم به همه حیوانات بی‌پناه کمک کنیم، اما می‌توانیم نگذاریم بی‌تفاوتی، تنها پاسخی باشد که از جامعه ما دریافت می‌کنند.
ارسال نظر