عکس: لبخند فقر!

پنج دقیقه به این تصویر نگاه کردم. بعد دیدم شعری سروده ام. گر چه، نیک می دانم که این ابیات، سروده ی لبخند آسمانی این کودک است. پس تقدیمش می کنم به خودش. خواهش می کنم ذوق به خرج دهید و این شعر را زیر همین عکس، در عنوان مستقلی درج کنید. بگذارید کمی عناوین نفرین شده ی " فقر " و " فلاکت " را تحقیر کنیم و قدرت بی شائبه‌‌ی شادی و قناعت را به رخ مدعیان بکشیم. بی شعار و بی منت:

" سبکبالی..."
مثل باران سحر ، نرم و رها می خندید!
اشک از چشم نمی لغزید، تا می خندید!

فرح و شادی خود را ز کسی باز نداشت
مثل الطاف فراگیر خدا می خندید!

با سبکبالی مرغان بهشتی، در اوج
به گرانباری دنیایی ما می خندید!

در غم کودکی گم شده ی ما، گریان
به بزرگان ریاکار شما می خندید!

کیمیایی ز کرامات توکل، در دست
از طمع ورزی مردم به طلا می خندید!

" غم و شادی، بر عارف، چه تفاوت دارد؟ "
سینه، آماج جگر چاک بلا می خندید!

گریه می کرد و نگفتند چرا می گریی؟!
حال، خلقی همه حیران، که چرا می خندید؟!

از شعر زیبایتان ممنون. معلوم می شود در این دنیای وانفسا هنوز هم افرادی هستند که روحی لطیف و انسانی دارند.کاش این تصویر به همراه شعر آن از تلویزیون پخش می شد.

سلام دوست عزیز
خیلی زیبا و جالب بود

من هم اين نوشته را تقديم بچه ها مي كنم:

در لحظات شادي خدا را ستايش كنيد
در لحظات سختي خدا را جستجو كنيد
در لحظات آرامش خدا را مناجات كنيد
در لحظات دردآور به خدا اعتماد كنيد
و در همه لحظات خدا را شكر كنيد

احسنت بر شما و درود بر طبع والایتان
شعری زیبا سرودید علی الخصوص آخرین بیت که شاه بیت بود
ولی از زبیایی شعر که بگذریم ، زیبا تر از آن همت شما و ارزش آن به اهمیت دادن شما به این چنین موضوعی
خدا حافظت باشد