نظر تام دانلیون در مورد حمایت از جنبش سبز

رز: آیا وقتی میلیون ها ایرانی به خیابانها ریخته بودند، آیا باید (دولت اوباما) پیام شدیدتر و موثرتری برای رهبری ایران و مردم قهرمانی که در خیابان ها بودند، می فرستاد؟

دانیلون : فکر می کنم سوال خوبی است. در آن زمان....این طور به نظر می رسید که....به این نتیجه رسیده بودند که....دخالت علنی باعث بهتر شدن اوضاع و از بین بردن علت آن حوادث نمی شد. فکر می کنم با مد نظر قرار دادن بهار عربی، این سوال، سوال خوبی است. به نظر من، در حال حاضر، موضع رئیس جمهور ایالات متحده در قبال یک مجموعه اصول و قواعد جهانی صریح و روشن است: مخالفت با سرکوب و حمایت از حقوق بین المللی و اینکه یک دولت باید در مقابل مردمش پاسخگو باشد.

رز : با توجه به چیزهایی که گفتید به نظر من قدری از گذشته پشیمان هستید ولی من به همین بسنده می کنم.

نویسنده این گزارش می افزاید : کاش چارلی رز که با پرسیدن این سوال دقیق به هدف زده بود، این قدر بی اعتماد به نفس نبود و باز هم ادامه می داد. با این وجود، همین که دانیلون تلویحا تصدیق کرد دولت اوباما اشتباه کرده است ، باید اولین مرحله ی پروسه افزایش فشار بر تهران و تشدید محدودیت ها باشد.

کارشناس هریتیج تاکید می کند: با دقت در کلمات دانیلون، احتمالا می توان این طور نتیجه گرفت که پرزیدنت اوباما «در حال حاضر» این چنین صریح و مصمم موضع گرفته و در تابستان سال 2009، چنین نبوده است. به عبارتی جنبش دموکراسی ایران، به منزله امتحانی برای اوباما بود که او در آن موفق نشد.

این گزارش می افزاید : متاسفانه مسئله به اینجا ختم نمی شود. دولت اوباما در قبال سوریه نیز همین سیاست غلط را در پیش گرفت و در آنجا نیز بیهوده تلاش کرد بر سر مردمی سرکوب شده با یک رژیم متخاصم درگیر شود. در مقابل، کاخ سفید، سریعا رژیم مبارک را که متحد با سابقه ایالات متحده علیه اتحاد جماهیر شوروی، ایران و اسلامگراهای افراطی بود، رها کرد.

نویسنده گزارش در پایان نتیجه گیری می کند: پیام نامیمونی که دولت اوباما به جهان اعلام کرد این نبود که ایالات متحده حامی دموکراسی و حقوق بشر است بلکه دولتی است که به سرعت دوستانش را رها می کند و در عین حال سرسختانه به پیشواز شکست می رود و خود را به خطر میاندازد. درسی که دولت های خارجی از این حوادث آموختند این بود که دوستی با آمریکا کار خطرناکی است اما به اندازه دشمنی با آمریکا خطرناک نیست.