در حاشیه حقوق مادام العمر برای مسئولان، حسن کامران چرا؟

هیچ وقت در سالن غذاخوری مخصوص نماینده‌ها- که غذا و مخلفاتش چرب‌تر و بیشتر بود- نمی‌نشست، همیشه با یک بغل پرونده و کاغذ سلانه‌سلانه می‌آمد در غذاخوری کارکنان، سوپ‌اش را می‌گرفت با یک تکه نان، کنار آشپز و کارمند و خدماتی و محافظ و البته خبرنگارها، می‌نشست و غذایش را می‌خورد و می‌رفت. پای ثابت اعتراض به هرگونه تشریفات - بی‌جا و حتی به جا- یادم می‌آید که از ساختمان فعلی بهارستان هم به‌خاطر پرزرق و برق بودن و حتی چراغ‌های زیادش، حسابی شاکی بود.

همو بود که با همان فریاد و لهجه اصفهانی معروفش، وام یکصد میلیون تومانی به نماینده‌های مجلس هشتم را در صحن مجلس افشا کرد و توبیخ و اعتراض همکارانش - حتی تا مرز درگیری فیزیکی- را هم به جان خرید.

چهار دوره است که حسن کامران در بهارستان است، کامران با نشانی دور از یک دیسیپلین نظامی، نماینده اول اصفهان است. نمی‌توان نادیده‌اش گرفت،اصفهانی‌ها او و نیره اخوان- همسرش- را به مجلس فرستادند و این زوج تنها زن و شوهری بودند که بعد از انقلاب،همزمان نماینده مجلس شدند.

وقتی اسامی نمایندگانی که خواستار «پرداخت حقوق مادام العمر به مقامات سیاسی» را مرور می‌کردم، برای اسم و امضای همه شان، می‌شد توجیهی پیدا کرد: نماینده اصلاح طلبی که امیدی به حضور در قدرت در سالهای بعد را ندارد و خواسته بود با امضای این طرح، آینده و معیشت خود و همفکرانش را بیمه کند، نماینده اصولگرایی که لابد از صندلی مادام العمر ریاست خسته شده و دلش یک حقوق بی‌دردسر می‌خواست، چند نماینده پرسروصدا که دیگر حتی رسانه‌های درجه سوم هم تمایلی برای مصاحبه با آنها ندارند، لابی گرهایی که دیگر سمباده و سوهان لابی شان حسابی سائیده و بی‌خاصیت شده و...

اما نام و امضای حسن کامران دراین جمع چه می‌کند؟ می‌دونی؟

منبع:نیوفولدر/تهران امروز