چه کسانی از بشار اسد حمایت می کنند؟

Egalite et Reconciliation/

فوروم ایران آمریکا/

بالاخره هفته نامه اکسپرس، از طریق AFP (خبرگزاری فرانسه)، مقاله ای منتشر می کند که چهار ماه بعد از فشارهای بین الملل و اعتراضات داخلی، چگونگی مقاومت بشار اسد را مورد تحلیل قرار می دهد.

خانم نادره بوعزیز، محقق انستیتو فرانسوی ژئوپولیتیک در دانشگاه پاریس ۸ و متخصص سوریه، این پدیده سیاسی خاور نزدیک را توضیح می دهد:نادره بوعزیز، راهنمای ما برای ورود به پایتخت سوریه بشاری است و «به نظر نمی آید دچار عارضه تاریک بینی شده باشد.»«در دمشق، اهالی خرید می کنند، گردش می کنند و به زندگی ادامه می دهند.»ولی با این رفتار عجیب بیشتر آشنا می شویم وقتی می خوانیم: «دمشق مجموعه ایست از محله های وفادار به رژیم : محله های سنی و اقلیت های ارمنی، مسیحی، دروز و علوی. اما نادره بوعزیز و اکسپرس می گویند: «روابط طایفه ای و خانوادگی همیشه قفل رژیم بوده اند»ادامه….

سوریه ای ها بیشتر از بشار اسد، از فاجعه هراس دارند

دمشق تنها شهر سوریه نیست و باید وارد بقیه شهرها و مناطق هم شد.هفته نامه اکسپرس که تا اینجا تمامی مقالاتش راجع به بحران سوریه ضد اسد بوده از محقق ما سوال کرده: «چگونه حمایت فعال یا منفعل بخشی از جمعیت را نسبت به رژیم توجیه می کنید؟» چرا که این حمایت وجود دارد، «حتی اگر رسانه های غربی در این زمینه کم کاری کرده باشند.»

چه کسانی از اسد حمایت می کنند؟

حمایت برخی گروه ها از اسد قابل توجیه است: دسته ای که از طریق رژیم به منافع اقتصادی می رسند، و نخبگان دولت و بورژوازی طلایی.ولی بشار اسد و رژیمش می توانند روی اقلیت ها هم حساب کنند. آنها معتقدند «بشار اسد، آخرین سنگر بر ضد اسلامیزاسیون کشور و جنگ داخلی است.»

اینجاست که اکسپرس، محقق دیگری را فرا می خواند: توماس پیه ره

محقق حقوق سیاسی در برلین، صحبت های نادره را با مشخصات و دید جامعه شناختی تکمیل می کند : «خیلی از حامیان علوی و سنی رژیم، جزو قشر فقیر جامعه هستند. با این حال آنها فکر می کنند جایگزین اسد، فضا را خطرناکتر از وضع فعلی می کند.»

هراس از هرج و مرج، اولین استدلال طرفداران بشار است و نزدیکترین مصداق، عراق است که سوریه ای ها را منزجر کرده. از سال ۲۰۰۳ یک میلیون عراقی به سوریه پناهنده شده اند.

و اضافه کنید که پدر پرزیدنت فعلی، حافظ اسد به یک سری کودتا در کشور خاتمه داد. در یک کلمه نام «اسد» برای اکثر سوری ها مترادف «ثبات» است.

نادره بوعزیز توجه ما را به این نکته جلب می کند که سوری ها در مجموع «وابسته به استقلال کشورشان هستند و مخالف هر گونه دخالت خارجی، حال می خواهد منشاش قدرتهای خارجی باشد یا اپوزیسیون ساکن خارج.»

بوعزیز اینگونه نتیجه می گیرد: «در این شرایط روانی-قومی، سخنرانی های خارجی، تاثیر کمی در افکار عمومی داخلی دارند.»

از پروپاگاند تا آنالیز

نهایتا خورشید همیشه پشت ابر نمی ماند. حتی در ستون یک مجله خبری فرانسوی (news magazine français مثل اکسپرس)، کافیست کمی به وقت، زمان داد: چهار ماه!

باید این همه وقت منتظر می شدیم که رسانه ای «جدی» چون اکسپرس با «تاسف» چنین چیزی را تایید کند.

مطمئنا در قسمت دوم مقاله، اکسپرس وارد راهبرد ماکیاولیک خود می شود: رژیم بعث برای حضور در قدرت باید سرکوب کند.

«این رژیم هنوز سرپا ایستاده ولی در معرض تحرکات خشن و ویرانگر گروه هایی است که خواهان تجزیه کشور هستند.»

اما گروههایی که به آنها اقلیت اطلاق می شود، حتی بسیاری از سنی ها، بر این عقیده اند که افراطی های اسلامی سازماندهی شده، رویای سوریه ای تئوکرات و سلفی را در سر می پرورانند که هیچ جا، مکان و آینده ای برای آنها در بر ندارد.

نادره بوعزیز نتیجه می گیرد: «اقلیت های مذهبی حمایتشان را از رژیم اعلام کرده اند چرا که فعالانه بر ضد معترضین در جنگند.» بدون آنکه بشار الاسد «آنها را به واکنش تشویق کند».