یک روایت متفاوت؛ پسا حزب اللهي ها

از ورود جوانان مذهبي به عرصه رپ و رسانه هاي آنارشيستي مدت زيادي نمي گذرد؛ اين يك روايت كوتاه از روزها تولد نوزادِ يك جريان ساختار شكن است.

دهه دوم بهمن ماه 88 تراك رپي منتشر شد كه نويد ظهور دسته جديدي از رپرها را مي دهد؛ سخنراني موزوني كه به صراحت از واژه فتنه،‌ اشرفي، 22 بهمن، انقلاب، شهيد و ... استفاده مي كرد، و توسط صدايي نا آشنا و جديد خوانده مي شد؛ صدايي كه حدود يك ماه بعد با تراكي جديد در انتقاد از يك خانواده سياسي - اقتصادي، خبر از ادامه دار بودن اين جريان مي دهد.

با توجه به حساسيت بخش خاصي از جامعه مذهبي و انقلابي ايران نسبت به رسانه هايي چون موسيقي و رپ، ظهور اين پديده نو بشدت تعجب برانگيز و قابل تامل است؛ هر چند بسياري ترجيح مي دهند در تحليلي سريع اين موضوع را به چشم و هم چشمي حاميان دو دسته متقابل سياسي نسبت دهند؛ اما عامل جدي شدن حضور اين طبقه اجتماعي سياسي، را بيش از آن كه بتوان در چشم و هم چشمي با گروه مقابل جستجو كرد، بايد متاثر از عوامل درون گروهي دانست.

اين طبقه كه آن را به حزب اللهی ها مي شناسند، و خود زير مجموعه طبقه بزرگتر مذهبيون و حاميان جمهوري اسلامي است؛ هر چند در ارتباط با طبقه ي حاكمي است كه رسانه هاي اصلي كشور را در دست دارد اما با توجه به شعائر راديكال و عدالت خواهانه همچنان خود را سانسور شده مي داند. آنها با وضعيتي مواجه هستند كه شعارهايشان در تجمعات عمومي از رسانه هاي عمومي كامل پخش نمي شود، و محدوديت هايي براي بيان نظرات خود در رسانه هاي مكتوب دارد؛ از همين رو است كه در سال هاي اخير در تعادل رسانه هاي مستقل وزن قابل توجهي پيدا كرده اند؛ جمعيت بسيار زياد وبلاگ ها و پايگاه هاي مستقل حزب اللهی ها را بايد در همين احساس محدوديت تحليل كرد. محدوديتي كه پس از مدتي خصوصا در دو سال اخير با ازدياد ديوار نويسي هاي سياسي ايشان نيز همراه شده است. اما ارتباط اين طبقه با موسيقي و خصوصا رپ وجوه جالب تري دارد.

با بسياري از جوانان اين طبقه، خصوصا بخش فرهنگي و دانشجوي آن ها كه به گفتگو بنشينيد با رپ و موسيقي هاي سخنران بيگانه نيستند؛ پيش از اين با توجه به تمايلات عدالتخواهانه اين گروه مخاطب رپرهاي اجتماعي و منتقدي چون سروش (هيچكس) و ياسر (ياس) بوده اند، اما با وقوع جنگ هاي 33 روزه لبنان و 22 روزه غزه و تاثيري كه رپ هاي مدافع مقاومت بر جامعه كه هر چند از خوانندگاني خارج از اين طبقه منتشر مي شد باب جديدي از رسانه هاي تاثيري گذار را به روي اين گروه باز كرد؛ اين پديده كه با موج رپ هاي همفكران اين گروه در كشورهاي عربي و اسلام گرايان اروپايي و آمريكايي همراه شده بود تمايل به استفاده از اين ابزار را افزايش داد كه در مرحله اول به صورت حمايت هاي مادي براي توليد اين محتوا ظهور كرد.

اما با شروع رقابت هاي انتخاباتي، و عدم شركت رپرهاي منتقد و اجتماعي به نفع هيچ كدام از دو گروه خصوصا پس از انتخابات،‌ حزب الله، اين طبقه اجتماعي،‌ را به ورود اختصاصي به اين عرصه را موجب شد؛ ورودي كه در ابتداي با چند تراك رپ و پاپ (دكتر احمدي نژاد، ساحل امن اعتماد) در حمايت از كانديدايي خاص يا نقد و هجو كانديداي مقابل (چون تراك چيز) ظهور كرد، اما همچنان بدون مانيفست و تنها عكس العملي بود. اما بازگشت و ارزيابي تاثير اين ورود اوليه گويي حزب الله ايران را براي حضور جدي تر در رسانه هاي خودماني و مستقلي چون رپ را تقويت كرد. آنچنان كه در تراك هاي جديدي كه منتشر مي شود،‌ بيش از آن كه انتقادات گروهي مشهود باشد،‌ حكايت از ارائه سخنراني هاي موزوني، در حمايت از يك تفكر، نه يك حزب سياسي دارد؛ جريان فكري كه فعلا بر روي موضوع عدالت و اختلاف طبقاتي تمركز كرده است.

ورود حزب اللهی ها به اين عرصه، در كنار تقويت توليد محصولات تصويري گمنامي چون پوستر هاي انتقادي،‌ مستند هاي بدون كارگردان مشخص و ... نويد اتفاقاتي دنباله دار مي دهد؛ عجيب نخواهد بود كه پس از اين در كنار ديوار نويسي هاي متني اين دسته سياسي اجتماعي شاهد گرافيتي ها و نقاشي هاي ديواري آن ها بر حاشيه اتوبان ها و ديوارهاي خالي باشيم،‌ كه متاثر از المان هاي خاص اين گروه، چون نشان هاي خاص، شهيد، آيات قرآن و ... باشد.

محمدمسيح ياراحمدي/ همشهری ماه