اسکار برایم مثل مدرکی معادل دکترا بود.

نو یسنده مجرمِ «ساعت ها»، مادر زجرکشیدۀ «دیگران»، "نیکول کیدمن" در طول عمر هنری سی ساله اش نقشهای متنوعی را ایفا کرده است. کارگردانان بسیاری از "باز لورمان" گرفته تا "استنلی کوبریک"، بزرگترین کارگردانان دنیای سینما به دنبال این زیبای استرالیایی بوده اند تا درخششی چشمگیر به ساخته شان افزوده شود. و حالا "کیدمنِ" 46 ساله در شصت و ششمین دوره جشنواره فیلم کن عضو هیأت داوران به ریاست "استیون اسپیلبرگ" است.

در ادامه گفتگوی این ستاره هالیوودی را با سایت جشنواره فیلم کن خواهید خواند:

-برای نقشت در «ساعت ها» اسکار بهترین بازیگر را گرفتی. این برایت چه حس و حالی داشت و مسیر بازیگریت را چگونه متأثر کرد؟

کیدمن: زمانی که اسکار را بردم در حال بازی در «تولد» بودم، به همین دلیل بعد از مراسم اسکار به سرعت برگشتم و روز بعد سر صحنه حاضر شدم. انتخاب هایم و نظرم تغییر نکرد، چون آن فیلم پروژه خیلی بزرگی محسوب نمی شد. قلب من مستقل و کمی یاغی است، در عین حال اصلاً مقلد نیست. بنابراین دریافت جایزه اسکار تنها به انتخاب های من اعتبار بخشید. منظورم این است که از آن زمان به بعد مثلاً می توانستم به مادرم و پدرم بگویم: "دیدید؟! انتخاب من درست بود!" این را می گویم چون من تحصیلاتم را به اتمام نرسانده بودم و این در حالی بود که پدر و مادر من هر دو تحصیلات دانشگاهی دارند؛ و شاید از برخی لحاظ می شد گفت که اسکار برایم مثل یک مدرک تحصیلی بود. شاید مدرکی معادل دکترا.

-پیش تر در جایی گفته بودی که کار کردن با کارگردان هایی را که در حد آزار و اذیت سختگیری می کنند دوست داری. به نظر تو این کار کردن با این دسته از کارگردانان بهترین راه برای بازی در یک فیلم است؟

کیدمن: من در مورد هر چیز کمال گرا هستم. وسواس و تمایل شدید به انجام کاری فوق العاده ایده آلِ من است.

-برای باز لورمان (مولن روژ، محصول استرالیا) مانند الهه شعر هستی. چه جور رابطه ای با او داری؟

کیدمن: ما همکاری های زیادی داشته ایم. من عاشق او هستم. فکر می کنم او بسیار شجاع و جسور است. وقتی برای زمانی طولانی در یک تجارت فعالیت می کنی عجیب است که طی سال ها همچنان از میان لایه های مردم عبور کنی. سفر زندگی، که ما همه در آن هستیم و سعی مان بر از یاد نرفتن است.

- نقشی که عمیقاً تو را تحت تأثیر قرار داده باشد به یاد داری؟

کیدمن: نقشی که در «سوراخ خرگوش» بازی کردم چیزی بود که زیر پوست من اتفاق می افتاد، چون آن زمان تازه دخترم را به دنیا آورده بودم. به خاطر زایمان، تغییرات بیولوژیکی بسیاری برایم اتفاق افتاده بود. درست در همان زمان ها برای بازی در آن فیلم سر صحنه حاضر شدم که این چیزی بود که بیشتر از همه مرا ترساند. از لحاظ قدرت بدنی کمی فرسوده بودم. آن فیلم در مکان هایی که به نظرم خیلی ترسناک بود، به عمق روان من نفوذ می کرد. نمی دانم دوباره چنین انتخابی خواهم داشت یا نه، اما خوشحالم که از عهده اش برآمدم. چیزی که گاهی درگیرش می شود اندوه است؛ و این احتمالاً نوعی متعادل شدن برای عشقی خارق العاده است. هرچه بیشتر عاشق باشی، بیشتر اشتیاق داری.

منبع: سینما نگار