کد خبر: ۱۰۰۹۱۷
تاریخ انتشار: ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۰۸:۰۵
تحلیل روزنامه معتبر الزمان
نگرانی از تجزیه عراق، این روزها به اصلی ترین دغدغه بسیاری از سیاسیون این کشور تبدیل شده است. ظاهراً در پی درگیری های 4 روز اخیر، گرایش ...
پارسینه، گروه بین الملل : نگرانی از تجزیه عراق، این روزها به اصلی ترین دغدغه بسیاری از سیاسیون این کشور تبدیل شده است. ظاهراً در پی درگیری های 4 روز اخیر، گرایش به فدرالیسم به آرامی به مطالبه اول این ملت تبدیل شده است!

روزنامه معتبر الزمان را می توان مشهورترین روزنامه فرامنطقه ای چاپ بغداد دانست که به تحولات منطقه نگاهی فراتر از نگرش صرفا عراقی دارد. تحریریه این روزنامه، علاوه بر عراق شامل چهره های معتبر دیگر کشورهای مانند لبنان، مصر و... می باشد.



به گزارش سرویس بین الملل پارسینه، سرمقاله این نشریه به «نقشه تجزیه عراق» به قلم سردبیر عراقی این نشریه است که در ادامه بخش هایی از آن را می خوانیم:

امروز صحبت از تجزیه عراق، صرفا یک مفهوم ذهنی نیست؛ حتی ساده انگاران نیز شواهد متعدد آن را دیده و نگران این فاجعه هستند. از زمان حمله آمریکا و سقوط صدام در سال 2003، همواره این نگرانی  مطرح بوده؛ اما کم تر زمانی مانند مقطع کنونی را می توان به یاد آورد که نگرانی ها تا قلب بغداد، یععنی هیأت دولت و پارلمان پیشروی کرده باشد. حتی برخی ان را جزئی از سناریوی سناتور جو بایدن می دانند.

اما تجزیه عراق چگونه به این کشور تحمیل می شود؟ در عراق، چه کسی از این وضعیت سود می برد؟ شاید این پرسش، مقدم بر هر سئوالی در یان زمینه باشد؛ زیرا تا زمانی که عده ای در داخل عراق پشتیبان این پروژه نباشند، تجزیه عراق را تهدید نخواهد کرد.

بسیاری پاسخ این سئوال را در جنوب عراق جست و جو می کنند. برخی با بزرگنمایی می گویند نیروهای فعال در فدرال جنوب، با هماهنگی ایران در صدد تشکیل یک ایالت بزرگ شیعی در این منطقه هستند که همین ایالت مقدمه تجزیه عراق بزرگ خواهد بود. ظاهراً عده ای در مرکز نیز از این ایده پشتیبانی می کنند؛ زیرا معتقدند فشار اکثریت شیعی عراق که در جنوب متمرکز شده اند، مانع تفوق نگاه تقریبی و سکولار در مرکز حکومت است. به عقیده نگارنده، این ایده (حمایت عده ای در مرکز) را آمریکا و نزدیکان آن دامن زده اند تا پس از خروجشان از عراق، بغداد گرفتار معضل بدبینی به جنوب (مناطقه شیعه نشین)، غرب (مناطق سنی نشین) و شمال (اقلیم کردستان) باشد و به این ترتیب عراق هرگز روی آرامش، ثبات و در نتیجه توسعه را نبیند.

برخی در مناطق غربی عراق در صدد تشکیل دولت یکدست سنی هستند. در میان این ها، اندیشه تکفیری حضور پررنگی دارد که بزرگ ترین معضل و کشنده ترین سم برای حیات عراق واحد است. این ها از سویی شیعیان را سزاوار تکفیر و قتل می دانند؛ از سویی سینه هاشان سراسر حقد و کینه ناشی از احساس حقارت نسبت به انقیاد و پذیرش زیست در کشوری با اکثریت شیعه است و از همه بدتر که هم وطنان شیعه خود را غیرعراقی می دانند و در این تصور واهی، بسیار متعصب نشان می دهند! فاجعه این جاست که می خواهند از سویی انتقام فعالیت های شیعیان جهان را از هم وطنان خود بگیرند؛ و هم زمان می خواهند دولتی با آرمان های تند سلفی تشکیل دهند که در کشوری با پیشینه و مختصات عراق، محال است.

مشکل دیگر از ناحیه اقلیم کردستان است. صدام در برابر کردهای عراق، سیاست سرکوب را برگزید و این سیاست را به نام «عربگرایی» دنبال کرد. در نتیجه امروزه بسیاری از هم وطنان کرد ما، نسبت به عرب کینه و حقد عجیبی دارند و در این مسیر تا جایی پیش رفته اند که تقریبا همگان اتفاق نظر دارند که در صورت تشکیل دولت مستقل، بدترین روابط را با اعراب داشته و از سوی دیگر چه بسا روابط حسنه ای با اسرائیل برقرار کنند.

به گزارش پارسینه، نویسنده سنی این روزنامه در ادامه می نویسد:

مشهور است که سنی های غیرسلفی عراق، وفادارترین گروه به تمامیت ارضی این کشور بوده و در طول تاریخ، همواره منادی تشکیل دولت واحد عربی در این منطقه بوده اند. اما واقعیت این است که اعراب شیعه نیز از بدو تأسیس دولت عراق، دوشادوش هموطنان سنی خود برای تمامیت ارضی این کشور جنگیده اند.

امروز باید از خودمان بپرسیم این چه معادله تراژیک و تأسف باری است؟ چرا امروز ندای فدرال خواهی از کتاب ها و نوشته ها برون زده و از گلوهای خشمگین فریاد زده می شود؟ امروز که در کنار هم هستیم، تاب تحمل یکدیگر را نداریم؛ فردا که فدرالیسم را بپذیریم، می توانیم عراق را یکپارچه نگه داریم؟!

بسیاری از کسانی که امروز منادی فدرالیسم شده اند، از وضعیت کنونی مفاهیم شهروندی، مشارکت، هم زیستی، عدالت و البته امنیت جانی به تنگ آمده اند؛ اما فراموش کرده اند که بگویند چه تضمینی وجود دارد که در فردای فدرالیسم، این مفاهیم بهبود می یابند؟ در مرکز، تقسیمات فدرالی به چه صو.رت خواهد بود و آیا تندروان، طائفه گری را به بغداد نخواهند کشاند؟ مرزها به چه صورت خواهد بود؟ آیا امروز توانسته ایم مشکل مرزهای کردستان را حل کنیم که بخواهیم فردا این مشکل را به دیگر اقلیم ها و ایالات تسری دهیم؟ در بسیاری از شهرهای عراق، قومیت ها و مذاهب گوناگون در کنار هم زندگی می کنند و به راستی در صورت تقسیم بندی داخلی، سرنوشت اقلیت ها در این شهرها چگونه خواهد بود؟ ساده انگاری است اگر بتوانیم پاسخ امیدوار کننده این به این سئوالات بدهیم. به اینها بیفزایید نسبت اختیارات، حقوق داخلی و البته مسائل اقتصادی بین ایالت ها را که می تواند منشأ مناقشات عظیمی شود.

روزنامه ایندیپندنت انگلستان، به نقل از مشاور امنیتی سابق عراق و یکی از ارکان نظام عراق در شش سال نخست پس از سقوط صدام را نوشته است: «برای اولین بار می بینم که سیاسیون عراق به صورت جدی از ایده تجزیه عراق سخن می گویند.»

باعث نگرانی و تأسف بسیاری است که هنوز بسیاری از سیاسیون ما – به خصوص مقامات امنیتی که انتظار می رود دقت بیش تری در این زمینه داشته باشند -  متوجه عواقب و آثار حرف های خود نیستند. امیدوارم درچندماه آینده فاش شود چه کسانی در پشت صحنه معادلات فعلی بوده که می خواهند فکر شوم تجزیه را در کشور متمدن عراق جا بیندازند.

مطالب مرتبط
بازگشت به صفحه نخست
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
پربازدید ها
نظرسنجی
آیا خودانصرافی از دریافت یارانه با استقبال مردم مواجه خواهد شد؟
بله
خیر